Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

karanlığındaki ses
ulanır birdenbire
esin olursa enfes
dolanarak habire

ağladıkça yüreği

Çağır ışığı ısıyı nemi
Karanlığın yalnızlığın üstüne
Yağmur olup dökülsün
Çağır ötücü kuşları
Şakısın gün

sırça yüreğin
düşürsem kırılacak
verdiğin sözler
havada savrulacak

serçe yüreğin

yüreğin çarpıntısı kalıyor uzağına
bir kıpırtı değiyor bir alaca karası
kaybolur düşte gibi iki adım arası
özlemine yanarken alıyor tuzağına

hoyratça esen yele savur beni ırağa

yüreğinde atıştan
yaraladın kıyıda
ereğinde katıştan
araladın kayıda

güne erke başladı

sustuğuna zamanı
içinden şiir çağlar
pustuğuna yamanı
yaşadıkları sağlar

her biri bir tarafta

gözyaşları umudu taşlarca
utanır içeriğinden ağlar
hüznüne gömülüp
dilinde söz yapışır
ağzın tadını bozar türkü
yüreğinde çırpınır ürkü

yüreğinde çizdi derdine saydın
boşuna ağladın canından olma
başağında sızdı erdine yaydın
demeti bağladın anından yolma

tadındaydı yavan ağız kusunca

vazgeç gönül dokunur
yüreğimden batar var
dört dönüşüne okunur
yeraltından yatar var

çemberin ortasından

uykularım düştü benden
uykulara düştü
adamlar döğüşürken
o sevişmek isterdi

direncim kırılırsa