Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yerindesin sözcüğe
tümcelerde takılma
niçindesin közcüğe
yücelerde yakılma

gülücüğüne yandı

yere oturdu
demli bir çay istedi
nere götürdü
gitti geldi düşlerden

ne çay içildi

yere yatana baktım
az yıpranmış ayrılık
yıllar önünde aktım
yılda tümce sayrılık
bir
söze

yalnızın değilse de
senli sevseydi yeter
yıldızlar eğilse de
senli saysaydı biter

geceden dolunayla

yerine yakışır sevin dediğin
uzağı yakınca boşa gelince
yenice yenidir nevin dediğin
kozağı çakınca başa dilince

gördüğü düşüne şaşına çöke

yerine yurdun belirsiz
sözcükleri de ağlar mı
yelden avucun gelirsiz
özcükleri de dağlar mı

darağacına boynunsa

yer ıslanır yasılmasın
kokusu göze yaslanır
içinde ırmaklar
gizeminde çoğulun

bulutlara asılmasın

yeni yılda
yeni süremde
sonuna gelirken
ocak ayının sonu
pencerenin önündeyim
yata yata kararmış yaprak

kin kokulu düşünceler
iteliyorken seni yaralar
ünlem işareti gözüme batıyor
o an sevidir derdim gözlerine

kırgınlıkları unutsam

giden gelmedi
gelinceye yer biter
yönün bilmedi
bilinceye yer biter

alaca çöktü