Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

çevriğine yüzün gülüşe değer
dinginliğin yeter ne isterim ki
devriğine hüzün sökülüşe ger
inginliğin yeter ne isterim ki

güneşe dönünce geçer selime

yeter ödediğim bedel
yalnızlığını da al gel
alınca uykuda model
yalnızlığını da al gel

anladığı garip halim

menevişleri
gözlerinde parlıyor
ten yalnızlığı
özlerinde karlıyor

dikene acı

toplasan onca yıl acır hiçinden
yetip artar cana yanışına bak
acımasız kıyar sancır içinden
yetip artar cana kanışına bak

tutamcık saçına gün ayı serdi

dizimin dibindesin
benliğini sal yeter
özümün kalbindesin
yaşlarını sil yeter

ırayıp gitme sakın

umut olunca baharı
yeşile doyurur dağı
yakarsa yakıcı harı
yeşile buyurur dağı

zemherisindeki kışı

ne isterim ki
yaşattıkların yeter
gülünde gonca

sakin olmalı
ayrılık türküsünde

yeşilde bahar dalı
gülücüğün yürüdü
uçarıdan sevdalı
bulutlara bürüdü

emenine derbeder

yerindesin sözcüğe
tümcelerde takılma
niçindesin közcüğe
yücelerde yakılma

gülücüğüne yandı

yere oturdu
demli bir çay istedi
nere götürdü
gitti geldi düşlerden

ne çay içildi