Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

elleri ayakları soğuk
beden yanıyor cayırdayıp
yoksulluk yoksunluk
sessizce deler geçer

karanlığa sızan uyku

gelişin yeli
yaşları çözer miydi
gidişin deli
kaşları süzer miydi

ay düşünceye

kapusuzoğlu başka
kalsaydı burda keşke
bin oluyordu mani
o an gelirdi aşka

hamza düşe düşerken

direnişten lirik yürek
yanağında grev erek
toz kaldıran dilek gerek
silkinişten lirik yürek

teke yöresinden çocuk

dudağından içtiğim
şiirsel tadındaydı
bitmeyecek bildiğim
şehir stadındaydı

koca usta leyledi

kaçı kadar gücü yanar
kaç çağlayana eş olur
hay huy içinde unutursam söyle
dudağında gülücüğü düşürme
saçlarındaki dalgayla savrulduğum ırmaklara

küllüğünüzün rengi
solup rengini almış
ona mıdır külrengi
kup ahengi kısalmış

bir yerdeydi ocağın

kurduğu düşte yok
umudunu sarın git
belalım başta çok
bedelinde yarın bit

yanıp yanılsa yalın

kurtar beni yaradan demeliydi önceden
sürgünle yaşamaktan düşünmeliyim yine
ağladığa gülene yaşlar derdimden artar
sine doldukça derdi öykülerden çoğalır

sözü söylemez oldu deli gönül divanem

kuşkuların içindeydim
tek başına yitik tümce
elde kalan kırık cömce*
nedeninde niçindeydim

düş geride dağca büyür