Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

ördeği kaz sanmasın
yanlışlığa yanmasın
azıcığı boş verip
boşuna da kanmasın

hele baksan gözüyünen

kapusuzoğlu başka
kalsaydı burda keşke
bin oluyordu mani
o an gelirdi aşka

hamza düşe düşerken

kutsayınca seviyi
ellerime dolaşır elleri
gece sessizliğinde
ikiye bölünür dağlar

şafağa kan damlar

elleri ayakları soğuk
beden yanıyor cayırdayıp
yoksulluk yoksunluk
sessizce deler geçer

karanlığa sızan uyku

kuşkuların içindeydim
tek başına yitik tümce
elde kalan kırık cömce*
nedeninde niçindeydim

düş geride dağca büyür

durucadır kuşla çocuk
kanadında sıcaklığın
kahkahasında boncuk
çığlığında berraklığın

üşüdükçe sıcak dolar

gelişin yeli
yaşları çözer miydi
gidişin deli
kaşları süzer miydi

ay düşünceye

direnişten lirik yürek
yanağında grev erek
toz kaldıran dilek gerek
silkinişten lirik yürek

teke yöresinden çocuk

dudağından içtiğim
şiirsel tadındaydı
bitmeyecek bildiğim
şehir stadındaydı

koca usta leyledi

ellerinde mi
maviye bulanmıştı
bahar değil mi
gerisi tümden çocuk

dün öyleydi