Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

çiçek açsan ne olur
dudağın hölü öper
karanlığa kaybolur
budağın çölü keper

yeli esmez canıma

tutulmuşa bak
diken gibi güzde mor
dokunuşunda
dolu taneleri kor

ayak izinde

uçacak gibi
süzülerek gelince
enginlerde düş
bedeni düzelince

çakıl taşından

uçlarda sev
derinlerde sakla
olası parçacıklarını
kaçırmadan bağlan

gelecek düşüne dal

neden gözüm seğirir
dalga diner mi bilmem
gurbet hasret eğirir
cılga iner mi bilmem

gökte turna görünce

ansızın gelen
bir değişime öncü
ayak sesin duy

yırt tutsaklığı
duru sularda arın

tütünün ayıngaca
vermeseniz ola ki
yaslanırsa ağaca
germeseniz ola ki

ektikleri ot kendir

değer başına
kuyuya attığı taş
geçe kalmışsan
korkuların uyanır

kırık kanadı

güneşlenir gözünde
yer dediğin dönelir
yörüngeye yönelir
güneşle bir özünde

taşla toprak sarınmış

başına tüner
varlığındayken eş dost
taşına süner
darlığındayken eş dost

aç mısın demez