Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

tutulmuşa bak
diken gibi güzde mor
dokunuşunda
dolu taneleri kor

ayak izinde

uçacak gibi
süzülerek gelince
enginlerde düş
bedeni düzelince

çakıl taşından

çiçek açsan ne olur
dudağın hölü öper
karanlığa kaybolur
budağın çölü keper

yeli esmez canıma

ıssız ada içinde
güneş açar mı ola
çıkmaz ayın üçünde
güneş kaçar mı ola

yel olur savrulunca

oda dolu hüznüne
yalın ayak sızılar
bal damlasın özüne
pörsümüşse yazılar

hüzün çalmış

kavrulduğu zamana kalemi yazmadığı
özlerimle dolduğum nasıl okunacaksa
savrulduğu yamana alemin sızmadığı
gözlerimle olduğum kime dokunacaksa

İstanbulum diyende büyüyecek umurcuk

uzaktı gurbet
acılı ekmeğin katığında tat
içimizde unutulmazı çıkarıp at

benliğimde açılan derin yara
o günlerden kalma

nazlı çiçeğe
ışıklı melek kondu
türkü söyledi
kanadını çırparak

nazlı mor zambak

masanın üstü
koyulur karanlıkta
el olmalıydı
değende toplanmasın

sevinci yoksa

aranılan hoşluksa
uzaklığında kalmış
inanılan dostluksa
ası yaprağa dalmış

yeterince kanı yok