Osman Türkmen Şiirleri - Şair Osman Türkmen

Yüreğine diş geçiremiyor,
Unutmayı da beceremiyorsan,
Bu düşten yapılmış,
Sevgi halkası umudun zincirini
kır gitsin.
Bu oyun bitecekse şayet

Kimse bilmesin seni sevdiğimi,
Bilmesinler aşık olduğumu.
Seni sevmesinler benim kadar,
Sevmesinler, bakmasınlar öyle.

Adını yazıyorum silinmezlere,

Sensiz doğan her güneşe seni anlattım,
Belki bir gün duyarsın diye.
Sensiz batan her güneşe elimi uzattım,
Görür de bir gün tutarsın diye.

Dört ayı geride bıraktım sensiz,
Siyah beyaz bir film gibi renksiz.
Tahttan indirilmiş padişah misali,
Rezil ve rüsva.
Oyuncağı elinden alınmış çocuk gibi,
Ezik ve büzük.

Şimdi anlayamayacak kadar ufak,
Söz sahibi olamayacak kadar küçük,
Hakkını arayamayacak kadar çocuk,
Minicik yüreğinde senin,
Şu an gemiler yüzüyor biliyorum.

Sümbüli bir havada,
saldım umutlarımı dışarı.
Güneşle birlikte,
bekledim gün aşırı.
Umudun ikiziydi beklemek,
ve özlenen yaşamı.

Senin aşk sayfanda boş belki ama,
Seven biri vardır seni mutlaka,
Sen gönül vermesen, yine de ona,
Sevilmenin hatırına, UNUTMA!

Karşılığı olmayan, aşklar vardır,

Bir Yaradan’ı
Bir de yurdu sevmek,
Bir de, sevmeyi sevmekten
vazgeçemedim.

Yaralıydı düşüncem,

Yaşamak, yanık bağırlı küllenmiş sevda,
Yaşamak, dudaklarımızda hüzünlü,
Yaşamak, kalleş bir dostluğun sembolü,
Aslında, zor bir meşgale yaşamak.

Yaşamak, unutulmuşluğun şeceresinde adımız,