Böyle yaşanır mı diyerek yalnızlığıma dem vuranlar
Bilmiyorlar
Vurgun olduğum kalbin merhametsizliğini
Gül serpili yollara her düşüşümde kan revan içinde kalan ayaklarımı
Gün doğarkenken verilen umutların, akşam olmadan elimden alındığını
Bilmiyorlar
Kendi yarama merhem olmazken
Şaşıyorum
Dermanı bende arayana
Hayallerine tuzak kendime nasıl uzağım
Bilseler
Bende yaşayanın ben olmadığımı
Bilsen,
İçimde senle dolu nasıl bir dipsiz kuyu var
Dile vurduklarım, yazıya döktüklerim içime sığmayıp taşanlardan ibaret
Tut elimden gidelim yola revan olma vakti
Geçirecek zaman, kaybedecek an yok
Ömür dediğin
güzel bir rüyaya uyanmak seninle
Bir nefes alıp vermek kadar kısa
Ben ki Baharın gelişini kokundan
Hüzün dolu gözlerle bakmışım hep aynalara,
Göğü buluttan, bulutu Yağmurdan ibaret sanmışım.
Ta ki tanışıncaya kadar ince sızımla.
Bir bakışta,
cennetten kalma gizli bir bahçede kaybolan benliğimin ızdırabını tanıyınca anladım,
Sana geç, kendime erken kalmışım.
Her şey bir kere kırılmayla başlar
Sonra her güzel şey mecrasında şaşar
Göçer gider bilinmeze teker teker
İhmallerimin doğurduğu basit bir ihtimaldin sen
Ve bu ihtimal bir ömrü esir alan bir imtihan oldu
Şimdi Ömrümün son demlerinde
Pişmanlıklarımı, hatalarımı sıralıyorum
Ne çok hata yapmışım insan denen varlığa güvenerek
Beni ben yapan şeyler sandığım her şey
Hayatınızda güzel şeyler biriktirin, zamanı gelince harcamak için değil, güzellikleriyle yaşamınıza renk katması için.
Sırf birileri seviyor diye dinlediğimiz şarkılar,
Bir başımıza yürüdüğümüz yollar, tenha sokaklar, terkedilmiş mekanlar,
Saatlerce boş baktığımız duvarlar,
Yıkamadığımız kazaklar, kullanmaya kıymadığımız havlular, hatırlamaktan bıkmadığımız anılar var.
Durmadan tüketiyoruz
Hiç ölmeyecekmiş gibi ömrü
Şeytan sende tüyünü unutmuş
Beni ölüm uykusundan uyandıran
Aşk denen gönüllü ateşe atan
Benliğimi yakan, onca günaha sokan bu tüyse
Anlamak daha kolay, bir kıvılcım nasıl koca bir ormanı yakar
Kör bir sevda uğruna şehirler nasıl yıkılır
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!