Neredesin, kiminlesin
Bana yasak olanı kime yasal eyledin
Sana kanan hangi yüze gülüşün
Hangi omuza başın düştü
Konduğun dal taşıdımı ahımı
Kimi sevsem sana benziyor
Herkeste bir şeyini unutmuş
Öyle gitmişsin
Kiminin kirpiklerinde hüznünü
Kiminin masum yüzünde gülüşünü
Kiminde uslanmaz çocuksun
Kimse kendisine benzemiyor
Zaman denen değirmende
Ölüler öğütülüyor artık
Aynadaki yansımaların hepsi yalancı
Kimi içine gömmüş kederi
Yüzünde hazan mevsiminden kalma acı tebessüm
Kandırmayalım birbirimizi
Kimse bırakıp gittiğimiz yerde
Bıraktığımız gibi değil
Ya yorgunluk gözkapaklarına yuva yapmış görmüyor
Hasrete nasır bağlamış yürekleri geri geleni
Yada gideni aratacak bir gelene yelken açmış
Kimse ölmez ötekinin yerine
Aşk iki
Ölüm tek kişilik
Bir mezera bir maktul
Bir kalbe iki sevda fazlaysa
Kurban İbrahim
İçimde, yaşamayı arzulayıp yaşayamadıklarımın
Düş kırıklıkları
Bir yol halledip yaparım dediklerimden
Fersah fersah uzakta hayatı izliyorum
Kimseye gül serpili yollar vaad eden yoktu biliyordum
Ama yolumun cam kırıklarıyla döşenmiş olması içimi acıtıyor
Şimdi kırılgan şiirler yazıyorum
Beni benden alan mahzun gülüşüne
Gözlerine bakmadan hüznün gölgesi düşer
Baktığım aynalara
Öyle ağlamaklı, ölesiye hasretle dolu
Bakma sen erkekliğe bok sürmeyişime
Kişi sevdiğiyle beraberdir diye buyurmuş yaradan, söyle iki gözüm
Sen nerede, kiminlesin.
Kişi sevdiğiyle beraberdir diye buyurmuş yaradan, söyle iki gözüm
Sen nerede, kiminlesin.
Gülüşünün yansıdığı aynalara düşmandım.
Kıskanırdım suretini gözlerinden,
Benim olman, sen olmam yetmiyordu
Mevcudat kıyama kalksın ikrar etsin istiyordum sana vurgunluğumu
Ayna bilir, ben bilirdim,
sen bilmezdin.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!