Orhan Bektaş Şiirleri - Şair Orhan Bektaş

Gözlerinin iziydi güneşle doğup gelen
Bir sabah seherinde dağların üzerinden
Kalbimin ağrısına sürdüğüm merhem gibi
Seni bulmakmış benim dünyada
yolculuğum
Gutbet yurduna düşen biçare kullar gibi

Ellerini tutmak istedim ellerini...
Gül kokusu sinmiş ellerini...
Sensiz geçen günlerin eleminden...
Yanan ruhum gül kurusu yapraklar gibi şimdi...
Ah bu sonbahar rüzgarları nasılda savurgan...
Tuttuğunu atıyor anılar denizine...

Biliyorum dayanılmazdır
Sevda düşünce bir kalbin orta yerine
Tutuşur bütün ormanları gönlün
Ve hasret olur gecelerin bütün yıldızları
Akıl deli bir rüzgar sokaklarda
Her şey sen olur ben olur biz olur...

Sesinin yankısını kendi içinde duyunca insan
Sessizliğin dinginliğinde buluyor kendini...
Biraz daha , biraz daha artık tüm seslerin
kakafonisinden uzaklaşıp kalbinin duyargalarına birikmiş
anıların samimiyetine sığınıyor...

Gözlerinin içinde bulmak
Kaybolan yılların hüzün zamanlarını
Ne varsa sevdaya dair
Ne kaldıysa aşka mülteci
Gözlerinden tanıyorum acının katmerli yüzünü
Ve maziye gizlenmiş

Kendimi dinliyorum
Derin bir ormandayım sanki
Kuşlar suskun yapraklar sessiz
Rüzgar yeni hikayeler derliyor
Gittiği beldelerde kulağına fısıldamak için pencere kenarlarında bekleyenlere
Sular akıyor ırmağın kenarlarını okşar gibi

Nasıl görünüyorum
Senin gözlerinden
Gözlerim mesela geçtiğinde gözlerinden
İçini sevgi sarıyor mu mesela
Ya da saçlarıma dokunduğunda parmakların
Kalbine bir his doluyor mu aşka dair

Niliyar
Ellerin değince elime
Kalbim yeni kanatlanmış kırlangıç kuşları gibi çırpınırdı
sonra seni bir titreme alırdı
alırdın beni yalnızlığın hoyrat ellerinden Nili
Sonra uçardık üveyiğin kanatlarında

Ben sana bir şey vermek istiyorum
Bu kemiklerimden geçmiş iliklerime işlemiş bir şey
Kalbimin kan pompalayan damarlarından
Beyin hücrelerimin eksenine bulanmış bir şey
Şimdi penceremden akşam güneşinin vurduğu
Sarımtırak renklerle alacalanmis ağaçlara bakıyorum

Sen bana geldiğinde
Bir guvercin kanat cirpar yüreğimin dal uclarinda
Saçlarımın uçtuğunu düşünürüm
Sapancanin kenarında saz uçlarında
Söğüt dallarina asilmis ay ışığı altında kanat vurur su bülbülleri
Ben sana sarilinca bir dolunay gecesi üstelik zemheri gunleridir