Orhan Bektaş Şiirleri - Şair Orhan Bektaş

bir denizi andırıyor gözlerin
derinlerine dalmaya korktuğum
kıyısından vazgeçemediğim
içimde kumlar gibi hikaye biriktirip
her gece tatlı ninnisiyle uykulara daldığım
sabah uyandığımda penceremden bir kuş havalanır

Gerçi çoook mevsimler geçmiş sensiz
Ve ilkbaharı bekleyen çiçekler birikmiş içimde sana dair
Hasretin toplandığı istasyonlardan geçmişim
Mektuplar yazmışım soğuk kalemlerin sudan mürekkebiyle
Irmakları nehir yapmışım
Dereleri denizlere kavuşturmuşum

Çok yaşamam senden sonra
Bırakma beni bir başıma
Gökten yıldızlar düşer aniden
Sular göğe yükselir geceden
Beni bırakma
Rüzgar uçuracak küllerimi

Ben hep seni dinliyorum
Kulaklarımda sesin
İçimde nefesin
Uzaklara çok uzaklara gidiyoruz seninle
Kocaman vagonları olan
Siyah dumanlar püskürten lokomotifli trenle

Birbirimizi öpüyorduk
Sen kıyı oluyordun bense bir deniz
Sana koşuyordum gece ve gündüz

Bazen sıcak bir kumsal oluyordun uzanıp kenar boyunca
Usul usul yaklaşıyordum bir meltem gibi koynuna

Ellerini öpüyorum
Bulutların derinliğiyle
Sana rüzgarlar getiriyorum uzak denizlerden
Tuzlu biraz nemli ıslak kumlar üzerinden geçerken titreyerek
Sana ışıklı beyaz renkleriyle kum zambakları getireceğim bir de
Narin kökleriye geçmişine tutunurken

Ellerin ellerin ve parmakların
Baharda açılmış tomurcuk gibi
Bir kelebeğin uçuşu gibi
Dokunduğu yerden uçuyor gibi
Tıpkı bir yağmur damlası gibi
Gökyüzünden iniyorsun

Eyvah eyvah kalbim
Bizi her gün vuruyorlar
Ve biz her gün göğün yedi kat üzerine
Yükseliyoruz
Düşmek için yeniden toprağa
O kutlu yağmuru bekliyoruz...

Gel süpür yüreğimin parçalarını gözlerime batıyor...
Kanıyor gönlümün atar damarları...

2017

Ruhumun aynalarina dizilmiş
Sessiz çığlıklar gibi zaman
Şimdi duruyor göğün derinliğinde
Sana biriktirdiğim hasret
Çöle düşen her damla
kırılıyor kum taneleri üzerinde