Orhan Bektaş Şiirleri - Şair Orhan Bektaş

BEKÇİ AMCA

Duvarların gölgesinde uzunca bir sedir
Umutların yollarına kalınca bir demir
Birkaç paket sigaraya sığdırılmış ömür
Sabah olmaz gönüllerde gündüz gözü karanlık

BİLSEN

bilsen gece nasıl yalnızlıktır-
üşür insan yokluğun pençesinde-
oysa ikimizde muhtacız biliyorsun-
dövüldük ağır ağır-

Seni sevdiğimden mi bilemem
Bu şehre bir başka bağlanmaktayım
İçimde iz yaptı tren rayları
Demir örslerde dağlanmaktayım

Sen gittin ben kaldım hatıralarla

KALBİMİN ACISI

Kalbimin çeperini yırtan bir acıdır
Yayılan damarlarıma
Uykumun sessizliğinde
Yıldızlar taklar kurarken

belki bir gün düşecek bir yıldız
gecenin karanlığından
gemilerin yırttığı atlas sulara
ve gözlerimin mavisinden
sana biriktirdiğim damlalar
ayaklarıma takılmış hatıralarda

Nasılım?
Nasıl olduğumu anlatmak isterdim
Dilim döneydi kelimelere takılmadan
Değer vereceğini bilseydim eğer
Sensiz geçen her anı anlatabilirdim
Yüreğinin varsa beyaz sayfalarına

Özlemek susuzluğa benzer
Dudakların kuruduğunda anlarsın
Yandığında içinin derinlikleri
Kurağa kalmış ekinler gibi
Boynun büküldüğünde anlarsın

Özlemek susuzluğa benzer
Dudakların kuruduğunda anlarsın
Yandığında içinin derinlikleri
Kurağa kalmış ekinler gibi
Boynun büküldüğünde anlarsın

bu gün yağmur yağıyordu
soğuktu ve kalleş ayrılıkların pusu vardı havada
aklımda o eski sonbahar
içimde buzlanmış bir aşk vardı...
omuzlarım yorgun hamallar kadar eski
hatıralar duruyor köşe başlarında

bir sabah uyandığımda şefkatli bir el bulsam başımda

ya da içime doğsa hiç habersiz insem tren istasyonuna

ve beklesem siyah raylara bakarak