Orhan Bektaş Şiirleri - Şair Orhan Bektaş

belki bir gün çıkıp geleceğim
bütün kuraklığını toplayıp mevsimlerin
güneşi de toplayıp üstelik
öylece duracağım sokağının başında
sonra bırakacağım yağmurları
kapının eşiğinden

Sonra geçiyor
her şey bir sızıdan ibaret
kalbin tam ortasına isabet eden bir sızı
Geriye kalansa deprem sonrası
kıyılarına vuran tusunamisidir ömrünün…
Günler geçer

Bir balıkçı kasabasında yaşayalım
Sabahın ilk ışıkları suya yansıdığında
Ben akşamdan serdiğim ağlardan balık tutayım
Sen dönüşümü bekle iskelede
Kayığım yanaşırken kıyıya
Işıltılı gözlerine bakayım

Bir denizde ölmeliyim,
istiridyeler yuva kurmalı göz çukurlarımda
ay ışığı yansımalı
ve sen dalgaların sesini dinlerken sahilde
saçlarında esen rüzgarda ben
yosun kokusunda ben

bir denizi andırıyor gözlerin
derinlerine dalmaya korktuğum
kıyısından vazgeçemediğim
içimde kumlar gibi hikaye biriktirip
her gece tatlı ninnisiyle uykulara daldığım
sabah uyandığımda penceremden bir kuş havalanır

CANIM
Gittin gözlerini bırakıp bende
Bensizlik ne imiş gördün mü canım
Yaktın yüreğimde kor ateşleri
Sen de alevlere daldın mı canım

Gerçi çoook mevsimler geçmiş sensiz
Ve ilkbaharı bekleyen çiçekler birikmiş içimde sana dair
Hasretin toplandığı istasyonlardan geçmişim
Mektuplar yazmışım soğuk kalemlerin sudan mürekkebiyle
Irmakları nehir yapmışım
Dereleri denizlere kavuşturmuşum

Çok yaşamam senden sonra
Bırakma beni bir başıma
Gökten yıldızlar düşer aniden
Sular göğe yükselir geceden
Beni bırakma
Rüzgar uçuracak küllerimi

Sen bahar dalında taze yeşil can
Bense sonbaharda bir garip hazan
Soğuk rüzgarlarda savrulacağım
Şehrin sokakları garip kimsesiz
Duvarlar karanlık sesler gereksiz
Ardıma bakmadan ayrılacağım

AKLIMA GİRDİN

Aklıma girdi gözlerin
Nazlı bir çocuk oluverdim
Kaçtı uykularım gecenin perilerinden
Sığınacak bir yer ayır banada