Onur Bilge Şiirleri - Şair Onur Bilge

Onur BİLGE

“Peri Kızı,

Bugün bir öykü okudum, seninle paylaşmak istedim. Öyküde biz de vardık sanki. Çok güzel bir kızla çirkin bir adamın hikâyesi… Adam Moses Mendelssohn… Hem çok kısaymış, hem de acayip bir kamburu varmış. Günlerden bir gün Hamburg’ta yaşamakta olan ünlü bir iş adamının evine misafir olarak gitmiş. Evin kızı dünyalar güzeli Frumtje imiş. Moses, kızı görünce ona deli gibi ‘aşık olmuş. Yıldırım aşkı denen cinsten bir aşkmış onunki. Ne kadar itici bir görünüme sahip olduğunu bildiği için bu aşk umutsuz vakaya benziyormuş. Zaten kız onu görünce, beğenmemek bir tarafa, ürküp uzaklaşmış. Bir daha karşılaşmamak için o gidinceye kadar da yukarıdaki odasından çıkmamaya karar vermiş. Yüzüne bile bakmaya tahammülü yokmuş!

Onur BİLGE

Mavişim,

Yağmur yüklü bulutlar gibiyim. Ara ara yağarım, sulu sepken… Gülümseyerek uğurladığıma aldırma siz İzmir’e giderken. Şaka yollu su da dökmüştüm, arkandan. O su da ne ki! Ne yağmurlar yağdırdım ardından! Sararan gönlümü yeşertmek için… Yeşil halılar sermek için basacağın yollara… Bir kış sonu yine bahar getirmen için dünyama… Gökleri yerlere indirdim!.. Kararan ruhunu yeşertmek için… Bembeyaz papatyalarla, al gelinciklerle karşılamak için seni. Yenilemek için ilgimizi, sevgimizi. Tamamlamak için muhteşem hikâyemizi…

Onur BİLGE

"Can Tanem,

Saatlerin durduğu gibi takvimler de dururmuş ve insan, yapraklar arasında unutulan güller gibi kururmuş.

Onur BİLGE

“Dert Ortağım,

Derdim de sensin, dert ortağım da… Sen yanımda olmasan da seninle dertleşmek istiyorum. Bunun şimdilik yazmaktan başka yolu yok. “Orda bir ev var, uzakta… Gelmesek de gitmesek de o ev bizim evimizdir.” Orda bir kız var uzakta… O kız benim sevdiğimdir! Gelmese de göremesem de o kız benim canımdan öte candır!

Onur BİLGE

“Işığım,

Kara gün kararıp kalmaz ya… Karanlıklarıma bir ışık huzmesi olarak sızdın, sonra her yeri aydınlığa boğdun! Gözlerim kamaşıyor güzelliğinden! Hayalinin şavkına bile dayanamıyorum!

Onur BİLGE

“İlkbahar!ım,

Seni kaybeden inliyor aralıksız, kazanan gülüyor. Ölüyor dallarımda yapraklar, dallarım kuruyor. Gidişin beni yordu. Öyle bir gidiş ki, dönüşü görünmüyor! Hiçbir umut yok!.

Onur BİLGE

"Zarafet Sembolü,

Yorgunum güzelim, yorgunum.... Hayallerim, hislerim, düşlerim yorgun… Umup umup elleri bomboş kalmaktan yıprandım. Kendimi aldatmaktan bıktım artık! Günler tantanalı, akşamlar duygu yüklü, geceler ıssız… Kalabalıklarda bile yalnızlıktan bunalıyorum. Uçsuz bucaksız bir tarlanın ortasına çakılı kalmış içi saman dolu bir korkuluk gibi hissediyorum kendimi. Her tarafı pas tutmuş teneke adam gibiyim, dokunsalar tıngır tıngır tıngırdayan… Kıpırdasam, gıcır gıcır gıcırdayan… Güneşim vurmaz olduğundan beri passız taraflarıyla pırıl pırıl parlayamayan… Her iki halde de içi saman, içi boş… Kalbini kaptırmış, beynini kaybetmiş… Evin içine çakılı kalmaktan yoruldum. Gıcırdamaktan bıktım. Boşluktan usandım. Gel de hayat ver bana! Can ver! Ya kalbimi yerine koy, ya beynimi geri ver.

Onur BİLGE

“Kutup Yıldızı,

En güzel yolculuk içime yaptığım yolculuk… Kendimi keşfetmek, en güzel keşif… Kalbimin derinliklerine inmeyi öğrenmeliyim.

Onur BİLGE

Sabah Güneşi’m,

“Ufuk mavi ufuk turuncu…” diyorum, içim karardıkça “Kara gece kararıp kalmayacak, güneş yine doğacak!” Sözcüklerin baş harfleri umut oluyor, içim umut doluyor.

Onur BİLGE

Karasevdam,

Kapının önündeki iskemlede pinekleyip duruyorum. Burası Giritli Mahallesi… Herkes kapısının önünde soluklanıyor. Keşke bir işim olsaydı da işler kesat olsaydı! Gelen giden olmasaydı, bir taraftan söylenseydim, bir taraftan da pipomu çekiştirseydim de böyle aylak aylak oturmasaydım! Çok canım sıkılıyor. Ocak sonuymuş, şubat yakınmış, güneş ılık ılık kendisini göstermeye başlamış, ortalık biraz ısınmış ama hiç umurunda değil. Keşke dükkânım açık olsaydı da alacaklılar kapıya üşüşüyor olsaydı! “Vergisi algısı, borç harç, elektrik, su, kira... İlle de kira!” diye oflayıp puflasaydım da sıkıntıdan patlamasaydım!