Onur Bilge Şiirleri - Şair Onur Bilge

Onur BİLGE

"Dünya’m,

Görünüşte çalakalem yazıyorum ama bir yazdıran olduğunu gayet iyi biliyorum. Sanki yazan ben değilim. Benden ötede biri var. Kalemi tutan bir el… Adeta yazılar kendilerini yazıyorlar. Kalem yolunu biliyor. Öyle bir duygu seli kopup geliyor ki bir yerlerden, sürükleyip götürüyor kalemimi de beni de... Aradan zaman geçip, yazdıklarıma baktığımda ilave etmem gereken bir şeyler olduğuna karar vermiş olsam bile o duygu selini kaçırdığım için o zamanki ruh halini yakalayıp, aynı coşkuyu hissedemiyorum ve eski halleriyle kalıyorlar.

Onur BİLGE

“Alaimisema’m,

Artık her gün ödemeli arıyorsun, seve seve kabul ediyorum, uzun uzun konuşuyoruz. Ödemeyi nasıl yapacağım aklıma bile gelmiyor ama faturanın bana çıkacağı ve bu lüksün pahalıya mal olacağı kesin! Olsun! Sana can feda! Her sorunun bir çözümü vardır. Bir şekilde halledilir. Dert değil! Dert, sensiz, sessiz, kimsesiz kalmak!..

Onur BİLGE

“Armudun İyisi,

Kendi ruhsal dünyamı aydınlatamadığım halde müdavimlerimin dertlerine çözüm bularak sıkıntılarını gidermeye çalışıyorum. Beni sana bağlayan zincirleri kıramadığım halde seni prangadan kurtarmaya çalışıyorum. "Kelin merhemi olsa kafasına sürer!" demezler mi adama? Kendimi guru falan sanıyor olmalıyım.

Onur BİLGE

“İlham Kaynağı’m,

Bugün sana telefonda bir şiirimi okudum. Sessizce dinledin sonuna kadar. Ben de senin nefesini, duraladıkça… Etkilendiğini ve beğendiğini anladım. Heyecanlanmıştın çünkü. Sık ve kuvvetli nefes alıp vermeye başlamıştın. Bir ara da iç çektiğini işittim. Maksadım hem şiir okumak hem de nabzını tutmaktı. Duygularımın seni ne kadar alakadar ettiğini öğrenmek istiyordum.

Onur BİLGE

“Arzu’m,

“Alışma bana!” diyordun, sanki elimdeymiş gibi… Gün geçtikçe bir bütünün birbirini tamamlayan parçaları oluyorduk. Hissediyordun yalnız kaldığında eksildiğini ve ilk fırsatta telefona sarılıyordun. Gitgide alışıyordum sana… Ancak sen de bana…

Onur BİLGE

“Venüs’üm,

Sana Venüs demek geliyor içimden. Bir sabah ıpıslak geldiğin için, cümle yıldızların ferini silerek, tüm göz kamaştırıcılığınla doğduğun için ruhumun karanlığına… O bizim bildiğimiz Venüs değil, Roma mitolojisindeki Zeus’la Dione’nin kızı, Kıbrıs kıyılarında denizköpüklerinden doğan, uyduruk kaydırık tanrı demirci Hephaistos’un karısı, kalplere nişan alıp ok atan çöpçatan Eros’un annesi, ne Adonis’in, ne savaş körükleyen Ares’in, ne de sana yakıştırılan diğerlerinin sevgilisi… Onun bunun şusu busu, dişilik sembolü, güzelliğiyle baş döndüren Aşk Tanrıçası Venüs değilsin sen, yalnız benim sevgilimsin! Yalnız benim Venüs’üm!..

Onur BİLGE

"Güzel Gözlü’m,

“Sevemez misin beni?” diyemedim sana. Nasıl bir sevgi istediğimi anlamak istemeyeceğinden emindim. “Seviyorum ya işte!” diye kestirip atmandan korkuyor, aramızdaki yaş uçurumundan çekiniyor, erkekliğime yediremiyordum. “Arkadaşça dostça değil…” de diyemezdim ya… “Yaşlı ve yoksul bir adamım ben. Beni böyle, bu halimle kabul et! Layık değilim ama lütfet!”

Onur BİLGE

“Kıymetli’m,

Sevgi istenir mi? Doğallığında ortaya çıkar ya da çıkmaz. Kimse sevmeye zorlanır mı? Vermedi Mabut, ne yapsın Mahmut?

Onur BİLGE

"Örümcek’im,

Nasıl da ördün ağını, nasıl da düşürdün içine beni! Öldürmüyorsun da yarı ölü tutuyorsun, ne zaman yiyeceğini kimse bilmiyor.

Onur BİLGE

“Afrodit’im,

Benim ikonum da Afrodit’im de sensin. Yunan mitolojisindeki aşkları aşk, tanrıları tanrı, tanrıçaları tanrıça olarak kabul etmiyorum! Çünkü artık aşkın ne olduğunu, nasıl olduğunu gayet iyi biliyorum ve sana “Afrodit’im!..” diyorum.