Onur Bilge Şiirleri - Şair Onur Bilge

Onur BİLGE

“Sevgili Hayal,

Gelmeyeceğini bile bile beklemekteyim müjdeni. Bile bile yanmaktayım için için. Giderek yayılmaktayım, dağılmakta… Dolam dolam orman yangını olmaktayım. Erken doğduğuma yanmaktayım! Her şeye rağmen direnmekte, dayanmakta dayanmaktayım.

Onur BİLGE

"Kuş Akıllı Sevgili,

Orta halli bir aileydiniz. Çoğumuz gibi cebiniz delik… Kıt kanaat geçiniyordunuz. Annenin eline bakıyordunuz hepiniz. Anneler, hep feragat ederler, her güzel şeyi yavruları için isterler. Adamın zaten ondan hevesi geçmişti. Sana göz koymuştu bir kere, eş olarak seni seçmişti. Başladı etrafında dolanmaya… İşinin ustasıydı. Annene nasıl yaklaştıysa şiirlerle şarkılarla, sana da öyle yaklaştı.

Onur BİLGE

“Gökkuşağım,

Yağışlı bir şubat sabahı gelmiştin dünyama. Yağmurlu havalarda beliriyordun göklerde. Güneşin tüm renkleri güzelliğinde… Geldiğinde, düğünüm bayramım oluyordun! Yağmurlar dindiğinde kayboluveriyordun. Sen en iyi, gitmeyi biliyordun. Beni yordun!

Onur BİLGE

“Zalim Avcı,

“Kırma kanatlarımı! Bırak uçayım! Kana bulama ruhumun kar beyazı güzelliğini! Acı sokma yaşantıma! Seni bana bırak, rengârenk olayım sevindikçe! Neşelendikçe janjanlanayım! Bırak her rengini bana! Dilediğimce boyanayım! Ruhuma kara kasvetler giydirme!” demişti gözlerinin enginlerine dalarak yalvaran bakışlarım.

Onur BİLGE

"Kırılgan Söğüt,

Erken uyanan badem ağacıydım ben. Karşı arsadaki yapayalnız, zavallı, korumasız… Şubatın ortasında yalancı bahara aldanarak açtım tüm çiçeklerimi. Vaktinden önce tomurcuklandım. Yaydım tüm renklerimi, güzelliğimi gözler önüne… Aldı başını gitti, görünmez oldu güneş… Dondum, buz kestim! Dondu, buz kesti tomurcuklarım, çiçeklerim… Dayanamadı ayrılığın rüzgârına taç yapraklarım. Konfeti halinde yerlere saçıldılar. Artık ne çiçek beklenir benden ne de meyveler…

Onur BİLGE

"Kuzucuğum,

Artık aramazsın ulu çınarın gölgesini. Çok oldu canlılığını kaybedeli. Sen gideli hasta ve yasta… Kahrından sarardı soldu. Şimdi dallarında son sarı yapraklar, iğreti… Ha düştü ha düşecek, sallantıda… O güzelim mavi gözlü kuzucuk ne çabuk da yok oluverdi! Yoksa hiç gelmemiş miydi? Uğramamış mıydı buralara hiç? Hayal mi görmüştüm? Yoksa ben mi uydurmuştum o öyküyü? O güzelliklerin hepsi hülya mıydı? Yalan mıydı hatırladıkça ağladıklarım? Düş müydü?

Onur BİLGE

“Mavi Dünya’m,


Senin en anlamı yerlerin, gözlerinle ellerindi. Ellerin ancak vitrinin camına yapışarak seyrettiğim can alıcı bir oyuncaktı, bedensel varlığın gibi… Dokunamadığım, uzaktan görebildiğim, ulaşılması imkânsız görünen… Bakmalara kıyamadığım, seyrine doyamadığım, dokunamadığım… Aklımı alıyordu! Varlığın, başımı döndürüyordu. Her hücren her hücremle eşleştirilmiş gibiydi. Her hücreni her hücremde hissediyor, her birinin titreşimlerinin toplamıyla sarsılıyor, tir tir titremekte olduğumu hissediyordum. Dışarıdan anlaşılacak diye ödün kopuyordu!.. Ellerimi nereye gizleyeceğimi bilemiyordum! Sesim dahi fena halde etkileniyordu. Titremesine mani olamıyordum. Sen, deprem gibi bir şeydin benim için. Şimdi artık artçı depremlerle sarsılmaktayım, aklıma her gelişinde, hayalin gözlerimin önünde her belirdiğinde…

Onur BİLGE

"Güzel Kız,

Çaresizim. Elim kolum bağlı… Sen benim yüreğimin ateşisin. Güneşin bir eşisin. Süreyya’nın kardeşisin. Ne kadar hasretim gözlerine, bakışına, gülüşüne, bir bilsen! Gelişinle ihya olur köhne dünyam. Canlanır hayatım, renklenir yeniden, izbe fakirhanem aydınlanır.

Onur BİLGE

“Güzeller Güzeli,

En çabuk geçen, nasıl geçtiği anlaşılamayan bir çağdır gençlik çağı… Yıllar, teklifsizce gelir gider. Kâh gençlik dağlarında deli rüzgârlar olur eser, kâh seller olur akar, kâh heyelan… Zamanla siler süpürür onda ne varsa güzellikten, dinçlikten, sağlıktan yana… Acımasız yıllara inat yaşlanmayan olmaz ama belki sağlıklı ve zinde kalmayı başarabilir insanlar. Güzellik, Allah vergisidir kula. Verilenlere mübarek ola! Ne yazık ki o da gençlikte sahip olunan diğer nimetler gibi rüzgârlarla savrulanlardan, sellere kapılanlardan, heyelanla akanlardandır. Hem de diğerlerinden de erken…

Onur BİLGE

“Bahar Gözlüm,

Sevda ağacıyım ben, bahar gözlüm. Kaderimde var sana âşık olmak, seni yazmak… Gün, bir eliyle hayat verirken bir eliyle canımı almakta…