Onur Bilge Şiirleri - Şair Onur Bilge

Onur BİLGE

“Esir Prenses,

Bir akşam yemeğe davet etmiştin ya beni. Annenle tanıştırmak istemiştin. Babandan ayrılalı beş yıl kadar olmuş. Annen bile arkadaşlık etmek istemedi benimle de anneannenle yarenlik ettik. Demek ki ben senin annenin bile akranı değilmişim. Ne acı!..

Onur BİLGE

“Yüreğimin Sahibi,

Bugün akşam, Giritli Aleko’nun küçük kızı Asoş geldi. “Necmettin Amca! Bir maniniz yoksa babamla amcam size oturmaya gelecekler.” dedi. Ben de hemen: “Buyursunlar, gelsinler! Başımın üstünde yerleri var!” dedim. Bakkal Aleko ile Marangoz Memeto… Bunlar, yan yana evlerde oturan iki kardeş… Memeto’nun marangozhanesi evinin bitişiğinde… Üç ev var aramızda… Hızarın sesi buraya kadar geliyor. Çekiç sesleriyle birlikte çekilmez oluyor ama yapacak bir şey yok. Geçim derdi! Ekmek parası… Adamın kazancı ondan… Böyle düşündüğümde o seslere, diğer gürültülere kızdığım kadar kızmıyorum. Aslında böyle imalathaneler mahalle aralarında olmaz ama Antalya’da henüz bir sanayi çarşısı yok. Belediye Reisinin bütün işi, taşlı tozlu ara sokaklara beton döktürmek… O kadar ki soyadı unutulmak üzere… Adının başına Beton sıfatı eklenerek anılıyor.

Onur BİLGE

“Umursamaz Sevgili,

Bir tiyatro oyunu oynamaya başlamıştık seninle. Aldatan da vardı, aldatılan da, gerçekten aldanan da sahnede… Süslü püslü sözler, şiirler, muhteşem replikler vardı dillerde ve doğaçlama değildi hiçbiri de… Başkalarına ait söylemlerdi. Samimi değildi, bir tek repliği bile… Oyun içinde oyundu oynanan. Konu olan anayken, sonradan kız oluyordu. Formasını çıkarıp gelinliğini giyiyordu.

Onur BİLGE

“Gecelerin Sultanı,

Gecenin bir yarısı… Zaman yıldız kayması… Arka arkaya kayıp gidiyor dakikalar… Gökkubbede havai fişekler… Gökyüzünde şenlik var!

Onur BİLGE

“Papatya’m,

Hiçbir şey beklemeyenler ne kadar da rahatlar! Ne bekleyecekler ne de hayal kırıklığına uğrayacaklar. Bu benim ümitlerim var ya bu bekleyişlerim, beni hayal kırıklığına uğratan onlar. Yani kendi kendine kötülük eden benim, başkası değil.

Onur BİLGE

“Sevincim,

Aşkın derinliklerini mekân tutmuş bir por taşım. Serapa kireç bağlamışım, yosun tutmuşum. Öyle bir bürünmüşüm ki fark edilmez olmuşum. Zamanın azizliğine uğramışım, gençliğimden eser kalmamış, derdimden oyuk oyuğum. Her tarafım delik deşik, yara bere… İçim oyuk dışım kovuk… Kovuk kovuğum.

Onur BİLGE

Neşe’m,

Ne güzel bir gün olacakmış meğer bugün! Saat tam on birde telefon çalacakmış, yeryüzündeki en değerli insan arayacakmış beni! Aman Allah’ım!.. Ne saadet!.. Özel bir konuşma yapacakmışız. Ne güzel! Hasret giderecekmişim, birazcık da olsa. Birkaç hatıramızdan bahsedecekmişiz. Hal dert lafı edecekmişiz daha ziyade, pek de iç açıcı bir konuşma olmayacakmış ama olsun! Asıl gerekli olan boş konuşmamak değil mi zaten!

Onur BİLGE

"Gülüm,

Ne güzel, seni tekrar görebileceğimi bilmek! Nihayet hayallerim gerçekleşecek. Nasıl hazırlasam kendimi o kavuşmaya? Dizlerim tutar mı seni görünce? Yüreğim atar mı? Ya nasıl konuşacağım, sakin sakin? Sesimin titremesini engelleyebilecek miyim acaba? Nasıl selamlayacağım seni? Günaydınla ya da tünaydınla mı? Bir kuru merhabayla mı? Selamünaleyküm diyecek değilim ya Kaptan gibi… Allah Allah! Bu Kaptan da fena girdi hayatıma! Hayatımda vardı öyle ya da böyle de artık gidişatıma tesir etmeye, davranışlarıma hükmetmeye başladı gibi…

Onur BİLGE

“Ümidim,

Keşke gelsen artık! Gelsen de dağıtsan bu ıstırabı! Merhem olsan yarama! Çok bir şey istemiyorum ki senden. Kiminle ne yaşamış olursan ol, buralarda ol! Bu rol, yalnız başına oynanamıyor. Senaryo acıklı, konu gıcık… Göz gözü görmüyor, her taraf sis… Beyazperde kararıp kalmış, yangının isinden. Haydi, gel de bir başına çık işin içinden!

Onur BİLGE

“Nazlı Hayal,

Bir rüya mıydı bir hayal miydi yaşadıklarımız? Ne kadarı gerçekti, ne kadarı sanal? Birazcık olsun hakikatle alakaları var mıydı seninle yaşadıklarımın? O zaman neden tamamen kayboldular? Hani ne oldular? Sen gidince düpedüz yalnızlık oldular, yalan oldular.