Onur Bilge Şiirleri - Şair Onur Bilge

Onur BİLGE

"Zarafet Sembolü,

Yorgunum güzelim, yorgunum.... Hayallerim, hislerim, düşlerim yorgun… Umup umup elleri bomboş kalmaktan yıprandım. Kendimi aldatmaktan bıktım artık! Günler tantanalı, akşamlar duygu yüklü, geceler ıssız… Kalabalıklarda bile yalnızlıktan bunalıyorum. Uçsuz bucaksız bir tarlanın ortasına çakılı kalmış içi saman dolu bir korkuluk gibi hissediyorum kendimi. Her tarafı pas tutmuş teneke adam gibiyim, dokunsalar tıngır tıngır tıngırdayan… Kıpırdasam, gıcır gıcır gıcırdayan… Güneşim vurmaz olduğundan beri passız taraflarıyla pırıl pırıl parlayamayan… Her iki halde de içi saman, içi boş… Kalbini kaptırmış, beynini kaybetmiş… Evin içine çakılı kalmaktan yoruldum. Gıcırdamaktan bıktım. Boşluktan usandım. Gel de hayat ver bana! Can ver! Ya kalbimi yerine koy, ya beynimi geri ver.

Onur BİLGE

“Kutup Yıldızı,

En güzel yolculuk içime yaptığım yolculuk… Kendimi keşfetmek, en güzel keşif… Kalbimin derinliklerine inmeyi öğrenmeliyim.

Onur BİLGE

Sabah Güneşi’m,

“Ufuk mavi ufuk turuncu…” diyorum, içim karardıkça “Kara gece kararıp kalmayacak, güneş yine doğacak!” Sözcüklerin baş harfleri umut oluyor, içim umut doluyor.

Onur BİLGE

Karasevdam,

Kapının önündeki iskemlede pinekleyip duruyorum. Burası Giritli Mahallesi… Herkes kapısının önünde soluklanıyor. Keşke bir işim olsaydı da işler kesat olsaydı! Gelen giden olmasaydı, bir taraftan söylenseydim, bir taraftan da pipomu çekiştirseydim de böyle aylak aylak oturmasaydım! Çok canım sıkılıyor. Ocak sonuymuş, şubat yakınmış, güneş ılık ılık kendisini göstermeye başlamış, ortalık biraz ısınmış ama hiç umurunda değil. Keşke dükkânım açık olsaydı da alacaklılar kapıya üşüşüyor olsaydı! “Vergisi algısı, borç harç, elektrik, su, kira... İlle de kira!” diye oflayıp puflasaydım da sıkıntıdan patlamasaydım!

Onur BİLGE

“Üveyik’im,

Yüreği göğüs kafesine sığmayan kıpır kıpır bir kuştun. Çok uçtun, çok koştun, yoruldun. Hem sığındın avuçlarımın arasına hem de aniden elimden uçtun!

Onur BİLGE

“Dert Ortağım,

Bu yazdıklarım mektup olmaktan çıktı, şikâyetnamelere döndü ama senden başka derdimi anlatacak kimsem yok. Ben, dert dinleyen, dertsiz biri olarak tanındım. Her gelen toprak gibi kullanıyor beni.

Onur BİLGE

“Sevgili Şebnem,

Düğün gecesi, seni uğurlarken, kalabalığın sonundaydım. Seni en son gören olmak istedim. Arabaya yaklaştım. Arabasının camına alnını dayamıştın, bense aşkınla çırpınan yüreğimi… Gözlerim gözlerindeydi. Kollarım çaresiz, iki yanımda… Yetim çocuklar gibi boynumu bükmüşüm, sonradan fark ettim. Güçlükle ayakta duruyordum. Kaybım, anlatılmaz büyüktü! “Unutma beni!” diyordum kısacası, hal diliyle… Gönderdiğin bir öpücük oldu nasibim. Camı öpmüştün ya benim niyetime! En değerli armağan olarak o kaldı benimle.

Onur BİLGE

“Hasretle Beklenen Sevgili,

Bugün akşamüstü yine Kaleiçi’ne gittim. Her zamanki gibi parkta ve ara sokaklarda dolaştım. Anılarımızı tekrar tekrar yaşamaya çalıştım. Başka türlü kendimi avutamıyorum. Ruhum huzur bulmuyor.

Onur BİLGE

“Mutluluk Kaynağı’m,

Hepimiz yeryüzünde bir yerlere veya birilerine bağlı yaşamak zorunda kalıyoruz. Bedensel varlığım burada, ruhum İzmir’de… İçimde bitmek bilmeyen bir ayrılık sancısı, dinmeyecekmiş gibi gelen buruk bir gurbet acısı var.

Onur BİLGE

“Tebessüm’üm,

Bir tebessümle başladı iletişimimiz. İnsanlar arasındaki bağların anahtarıdır gülümseyiş. O tebessümle vurdu içimizdeki güzellik dışımıza. Ne kadar kolaydır gülümsemek ve ne çok şey kazandırır! Yuvada saadet, iş dünyasında başarı, toplumda iyi bir yer… Ne güzel ikramdır o! İkram edeni fakirleştirmeden kabul edeni zenginleştirir. Belki bir an sürdü ilk tebessümün ama bir yıldır tesiri hiç değişmedi. Ben yaşadıkça yaşayacak.