Önder Karaçay Şiirleri - Şair Önder Karaçay

Mızrak çuvala sığmıyor,
İnsan hayatında israfı
İnsaf gibi geç fark ediyor

Referanslı ekselans zihniyeti,
Kendine liyakat arıyor.

Aheste aheste çektim kürekleri mehtaplı gecelerde,
Biçare gönlümün en son durağı sende,
Zülfü perçemin çerçeveydi, suratın aklımda perde,
Bu derde ne derler sizde?

Hayali meyaldi aşkımız, kaldı geride,

Güven iki taraflı bir karşılıktır.
Güveni bir eser olarak görmeyenler kırdı güveni! Oysa güven kırıldı mı?
Bir su testisi gibi asla tutmaz aynı yerinden.
Fuzuli boşuna mı demiş;
‘Güven çok ince bir çizgidir,
Onu kalınlaştırarak kırılmasını engelleyen tek şey, “iki taraflı” olmasıdır.’

Sözler muammalı bir güzellik içindeydi,
Güneş alev alev toprağa eklenen ışığa bakış ekliyordu,
Bu güzellik karşısında bütün duyguları gözler konuşuyordu.

Kendi kıyısında balık tutmayanlar dadanmıştı kıyılarımıza,
Vakarına sahip çıkan duruşumuz karşısında,

Dünkü boyun eğiş yarını hazırlıyordu
Yeniden dirilmesi gereken sararmış yapraklar,
İnsan ruhunu basan sevgi seline muhtaçtı

Yıllar yılıdır aramızdaki bağa
Düğümler atıyorlar

Kötülükleri bitiremedik,
İyilikleri de artıramadık
Biz aslında kötülüğü beslediğimizi bilemedik.

Sürekli kendi planlarımızı yaptık,
Evreninde bir planı olduğunu düşünemedik.

Hayatta ne gördüysek,
Ne gösterildiyse hepsi gösterişti.

Hukuksuzluğa örülmüştü duvarlar,
Şişmiş ezikliğin egoya dönüşmüş hali
Dökülüyordu duvarda sıvalar

Omzunun üzerinde iki penceresi olan
Bir güneşle dolaşıyorsun

İki ayaklı gezici karanlık yüzünden,
Senin gibi daha kimler karanlıkta kalıyor,
Çünkü karanlığa çekiyorsun insanları,

Her sabah aydınlığın yeni bir penceresini açıyordu,
Cumhuriyetin köşesinde aydınlığa penceresini,
Sesleniyor, bakıyor, yazıyor, uyarıyordu!
Tehlikenin farkında mısınız diye?

Tehlikenin farkındaydı!

İstenmediği kadardan fazla,
İstenen adamlardır babalar.

Yeri gelir kızan,
Her işe burnunu sokuyormuş gibi gelen,
Sinirlenen, sinirlendiren