Bir gidişi asla bir kişi hazırlamaz...
Organizedir her gidiş..
En az iki kişiliktir...
Biri iter..
Diğeri gider
Mızrak çuvala sığmıyor,
İnsan hayatında israfı
İnsaf gibi geç fark ediyor
Referanslı ekselans zihniyeti,
Kendine liyakat arıyor.
Her sabah aydınlığın yeni bir penceresini açıyordu,
Cumhuriyetin köşesinde aydınlığa penceresini,
Sesleniyor, bakıyor, yazıyor, uyarıyordu!
Tehlikenin farkında mısınız diye?
Tehlikenin farkındaydı!
İstenmediği kadardan fazla,
İstenen adamlardır babalar.
Yeri gelir kızan,
Her işe burnunu sokuyormuş gibi gelen,
Sinirlenen, sinirlendiren
Kolay başarıların sonu kolay kaybedilmesidir,
Gerçek başarı zor şartlarda elde edilendir.
Bedel ödeyen değer bilir,
Birey örneğinde de,
Toplum ölçeğinde de bu aynıdır.
Ne çok kendimizi düşünüyoruz,
Hiç bunun farkına varmadığımız anlar,
Aklımıza geliyor
Hatta kendimizi düşünmekten,
Sürekli kendimizi düşündüğümüze dair düşünceye,
İnsanlık ölüyordu,
Ölmesin yaşasın umuduyla,
Anıta dikilmişti insanlık.
Taşa tutunamayanlar, taştan korkmuştu,
Nasıl bir korkuydu bu amansız bir tutumla insanlığın simgesine saldırıyorlardı,
Sözler muammalı bir güzellik içindeydi,
Güneş alev alev toprağa eklenen ışığa bakış ekliyordu,
Bu güzellik karşısında bütün duyguları gözler konuşuyordu.
Kendi kıyısında balık tutmayanlar dadanmıştı kıyılarımıza,
Vakarına sahip çıkan duruşumuz karşısında,
Güven iki taraflı bir karşılıktır.
Güveni bir eser olarak görmeyenler kırdı güveni! Oysa güven kırıldı mı?
Bir su testisi gibi asla tutmaz aynı yerinden.
Fuzuli boşuna mı demiş;
‘Güven çok ince bir çizgidir,
Onu kalınlaştırarak kırılmasını engelleyen tek şey, “iki taraflı” olmasıdır.’
Seni soruyorlar,
Arıyorlar,
Bulamıyorlar seni
Kalbimde olduğunu bilmiyorlar.
Çıkarır mıyım?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!