Önder Karaçay Şiirleri - Şair Önder Karaçay

İnsanı boşa ve başa döndüren kendisidir
Yönünü ileriye döndüremeyenleri
Hayat geriye döndürür

Dünyanın bir yörüngesi var
Ne zaman, ne için dönmesi gerektiği bilir

Unutamıyor ki insan
Dilin söylediğine ne bakıyorsun
Dili başka yüreği başka konuşur insanın

İnsan gönlünde
Yara hesabı yapamaz

Dünya yine ham insanlarla doldu,
Pişmek büyük bir ihtiyaç oldu,
Olgunluk taşıyan insan bulmak zordu.

Edebiyle huyu süslü,
Saflık ehli yolunda diline düşkün

Bugün güneş bir başka aydın ruhla doğmuş,
Sıcağının düğmesini sonuna kadar açmış
Sırtıma döşüyor,
Nereden biliyor acaba içimin üşüdüğünü

Dört yılda bir Şubat ayının kaderine

Oyun'un farkındaysan,
Bu oyunun bir parçası olmamak için,
Oyu'nun farkında olmalısın

Birey olmak bir reyle de olur,
Bir reyle de kaybedilebilir,

Düşsel bir yolculuğa çıkmıştım,
Kırık dökük anılarımı toplayacaktım,
Sokaklar içimdeydi, fırtına öncesi sessizliğiyle,
Gözlerim bir zamanın resmini ararken,
Gözlerinden bir anda mavinin tümü silinip gitti.

İhanet gözlerden sızar kalbimize,
Dudakların kıyısında hafif tebessümle
Kendini vurur yüze

Hatırlamak için ne çok birikimimiz var,
Oysa unutmak için

Bir canımız, nefesimiz, özgürlüğümüz, hayatımız,
Kaldıysa bir de gülüşümüz var
Onu da istiyorlar..

İnsanı maddi değerlerle

Bitmeyen ölümler yüzünden
Söze, sanata, edebiyata sığındık

Küresel terör durmadan vuruyordu!

Edebiyatın iyileştirici gücü,

Aheste aheste çektim kürekleri mehtaplı gecelerde,
Biçare gönlümün en son durağı sende,
Zülfü perçemin çerçeveydi, suratın aklımda perde,
Bu derde ne derler sizde?

Hayali meyaldi aşkımız, kaldı geride,