Önder Karaçay Şiirleri - Şair Önder Karaçay

Kendi bahçesine çöp bile olamayanlar
Bizim bahçemizde çiçek olmaya çalıştılar.

Birde kalkıp bizim çiçeklerimizi beğenmeyip
Dağdan gelip bağdakini kovmaya kalktılar.

Yardan kaldı bu eski yara,
Kanıyor ikide bir, dar geliyor kabuklara,
Biçimsiz bir cücenin uyanışı gibi devdi,
Eski yarın aşkı içimde hele bir uyana

Yoldum, yolcuda,

Çok eski zamanlarda Japonlar
Bir savaşla karşı karşıya kalırlar,
Düşman askeri ve silahı çok fazla,
Japon komutanın askeri ve silahı az

Komutanı yaverini çağırır.

Yürek şeklindedir
Ihlamur ağaçlarının yaprakları
Yürekli her ağaç gibi
Biraz çarpık, kenarları tırtıklı
Dişli ve uzun saplıdır

İnsanı boşa ve başa döndüren kendisidir
Yönünü ileriye döndüremeyenleri
Hayat geriye döndürür

Dünyanın bir yörüngesi var
Ne zaman, ne için dönmesi gerektiği bilir

Fatih'in karada yüzdürdüğü gemi gibi,
Susuz denizde yüzdü bu gemi

Kapital düşmanın amiral gemilerini
İtibarını batırmak için en uzun gecede
Şer denizine indi

Dilinde sözü,
Omzunda bir sazı vardı,
Sanki yüreğinde ve omzunda,
Dünyayı taşıyordu

Önder Karaçay

Aklını ve vicdanını kullanmayan toplumların
Tepesine kendi pisliği yağar
Ağıt toplumu olmalarının
Yaslarının hiç bitmeme sebebidir

Devrimi yarım bırakanlar

Kurtuluşu başka yerden beklemeyi öğretmişlerdi
Kendi kendini kurtarabileceğini hiç düşünemedi
Kendini kurtarabileceği bir hali kalmadı

....ve öldü!

Hayat üç boyutlu bir süreç
Dün geçti,
Sınırdayız
Gelecek yarın da

Dün öldü, tecrübeydi