Ölüm duası Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

ÖLÜM DUASI

Ne yaşadın da bu satırlara geldin şimdi?
Hangi yaran kanadı da
“Ölüm duası” yazan bir başlıkta
Kendini aradı gözlerin?

Merak mıydı seni buraya sürükleyen,
Yoksa geceleri içine çöken
O tarifsiz ağırlık mı?
Belki de herkes uyurken
Sessizce dağılan kalbini
Birileri anlasın istedin…

Çünkü insan,
Bazı acıları anlatamaz.
Diline gelir ama çıkamaz kelimeler.
Göğsünün tam ortasında büyür de büyür,
Bir taş gibi oturur içine.
Ve sen herkese “iyiyim” derken
İçinde koca bir enkaz taşırırsın.

Kaç gece sustun sen?
Kaç gece tavana bakıp
Geçmeyen düşüncelerle savaştın?
Kaç kere “Allah’ım yardım et” deyip
Sonra sessizce gözlerini kapattın?
Kim bilir kaç sabah
Hiç uyumamış gibi kalktın yatağından…

İnsan bazen ölmek istemez aslında,
Sadece yorulur.
Anlaşılmamaktan yorulur,
Kırılmaktan yorulur,
Hep güçlü görünmekten yorulur.
İçindeki çocuğu
Her gün biraz daha kaybetmekten yorulur.

Bir bakarsın,
Kalabalıkların ortasında bile yalnızsındır.
Sesin çıkar ama kimse duymaz seni.
Gülersin mesela,
Ama gülüşünün içinde
Koca bir çöküş gizlidir.

İşte tam da böyle zamanlarda
İnsan, kendi içine kapanır.
Konuşmaz.
Anlatmaz.
Çünkü bazı yaralar vardır ki
Dokunulunca daha çok acır.

Belki bir sevda yıktı seni…
Belki sırtını yasladığın insanlar
Yarım bıraktı en zor yerinde.
Belki bir “geçer” cümlesi beklerken
Herkes sessiz kaldı.
Belki de en çok,
Kıymet verdiğin insanlar kırdı seni…

Ah be kardeşim…
Hayat bazen çok ağırdır.
İnsan bazen kendi gölgesini bile taşıyamaz olur.
Aynaya bakınca
Kendini değil de
Yorgunluğunu görür sadece.

Ama bak…
Şu an hâlâ nefes alıyorsun.
Kalbin hâlâ atıyor.
Demek ki bitmedi hikâyen.
Demek ki Rabbim
Henüz “tamam” demedi sana.

Çünkü bazı insanlar
En karanlık gecelerden geçerek öğrenir yaşamayı.
Bazıları gözyaşlarıyla büyür.
Bazıları kırılarak güçlenir.
Ve bazı kalpler vardır ki
Defalarca dağılsa da
Yine sevgiyi taşır içinde.

Unutma…
Gece ne kadar uzun olursa olsun
Sabah mutlaka doğar.
Kış ne kadar sert geçerse geçsin
Bir gün bahar gelir.
Ve insan,
En ummadığı anda toparlar kendini.

Belki bugün yorgunsun.
Belki içindeki savaşlardan kimsenin haberi yok.
Belki herkes seni güçlü sanıyor
Ama sen her gece biraz daha eksiliyorsun.
Yine de dayan…
Çünkü bazen hayat,
Tam vazgeçeceğin yerde değişir.

Rabbim sana
“Ölüm duası” ettirecek kadar
Ağır dert vermesin.
Gözlerinden umut eksilmesin.
Kalbini karanlığa teslim etmesin.
Sana,
Tam düştüm dediğin anda
Tutunacak bir ışık göndersin.

Ve bir gün dönüp bugünlere baktığında
“Geçti…” diyebilmeyi nasip etsin.
Çünkü hiçbir acı sonsuz değildir.
Hiçbir yara hep açık kalmaz.
Ve hiçbir insan
Sonsuza kadar karanlıkta kalmaz.

Şimdi kaldır başını.
Sil gözyaşlarını.
Yarım kalan umutlarını topla yerden.
Kendini yeniden ayağa kaldır.

Çünkü hayat,
Defalarca kırılıp
Yine de yaşamayı seçenlerin hikâyesidir.