Nevzat Özkan Şiirleri - Şair Nevzat Özkan

geride bıraktıklarım,
anılarım...

oturma odasındayım,
Feridiye,
Çaylak sokaktaki evin.
karşıda 'bijon saplama',
yanında kokareçci.
amerikan sarmaşıklı pencerede,

asırlardır var olan,
sarmaş dolaş
iki yoldaş.
biri toprak
diğeri su.
ve pusuda

sokak lambası yanmıyor,
dün gece,
fazla mesai yapmış galiba.
titrek mum sönmek üzere masada.
gölgesinden korkuyor erken tükenmiş kalem,
yanında karalanmış bir kağıt,

buğulu
mürdüm eriği,
sonunda yaptı yapacağını.
büyülenmiş gözlerim
görmez oldu
başkasını.

dışarısı
zifiri karanlık.
gıcırtıyla açılan demir kapı
yine aralık.
içeri sızan ışığın,
dalga boyu değişmiş

ekleseniz birbirine,
sonsuz bir yol olur
beyindeki kıvrımlar.
ve kıvrımlarda,
keşfedilmeyi bekleyen
o dipsiz uçurumlar..

kendi çöplüğünde
birden horozlandı.
kuyruğunu kabarttı.
rüzgar arkasında
boşaldıkça makara,
başıyla selam verdi

ıslak kara kedi,
sokak kapısından,
merdiven başına kadar
devamlı peşindeydi.
basamağa yavaşça oturdu.
kimin nesiydi.

ayın bulutlar arasına saklanıp
saklambaç oynadığı,
gökyüzünün utanıp kızardığı
bozarıp karardığı
bunaltıcı bir yaz akşamı,
bardaktan boşanırcasına