akşam değildi
karanlık çökmemişti daha.
çatı arasında
uzun uzun öttü baykuş,
horoz gibi.
belki bir şeye sevinmiş,
aklımdaydı,
mazideki alacağım.
dövme yaptırmıştım
unutmayayım diye..
kırmızı minik bir kalp,
özlemle atıyordu göğsümde.
ıslak odun kokan bodrumda,
sümüklü böceklerin
yaldızlı izlerinin
peşine takılıp gelen,
rutubetli odunluğun
davetsiz misafiri
kavak pamukçuklarının
uçuşmaya başladığı,
son günlerine kadar baharın,
şerbeti kıvamında
şam tatlısı satardı,
okulun karşı durağında.
bir elinde
grupları birbirine karışmış
bir torba kan.
diğerinde yeşil bir fidan
siyah giysiler içinde,
dörtnala
terk edilmiş evin
budakları boşalmış,
çürümeye yüz tutmuş,
çivileri paslı,
yapayalnız
döşeme tahtaları.
kış çoktan geçti,
bunlar da baharın son günleri.
sobe yapıp kaçmak,
darılıp gücenmek yok.
önüm arkam
sağım solum
-
Osman Bahadır Cemoğlu
Tüm YorumlarÜstat; birbirinden güzel bu yapıtları, sanal alemin gizeminden kurtarıp yapraklar üzerinde ölümsüzleştirmeyi hiç düşündünüz mü? .. Sözcükler, mısralarınızda can bularak adeta vals yapıyor...Piştiğiniz, mısralarınızda açıkça görülüyor. Hatta, hatta yanıyorsunuz! .. Bence adınız artık Türk Edebiyatı ...