Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Ortam cadı kazanı, kaynıyor fokur fokur,
Düzenbaz tezgâhında hergün tuzaklar dokur.
Cahiller meydanlarda ãlime meydan okur,
Palavra pek yakışır atmasını bilene,
Ağlanacak bu hale helal olsun gülene.

Demokrasi geldi, değmeyin bize,
Başardık sonunda güldük hamdolsun.
Zorluk çıkardılar işlerimize,
Ne çekindik ne de yıldık hamdolsun.

İktidar örtüsü kusuru örttü,

Canlanıyor çocukluğum gözümde,
Babamın sert duruşunu unutmam;
Suç işlesem bir şey yanar yüzümde,
Bana tokat vuruşunu unutmam.

Babam besmeleyle evden çıkardı,

İnsanlıktan nasipsiz malum eşşoğlu eşek,
Beşeri köprüleri yaktırdı bu hergele.
Serseri mayın oldu, sandılar deli fişek,
Benzinlikte kıvılcım çaktırdı bu hergele.

Babası anırırdı geçmişte soldan soldan,

Yalnız çıkmıştım gurbete,
Özlem gözde tüte tüte.
Bundan sonra gitmez öte;
İki çocuk, bir de hanım,
Geliyorum Karaman’ım.

Çanakkale’de biz, Galiçya’da biz,
Mustafa Kemal’in askerleriyiz.
Kurtuluş Savaşı vermiş ülkeyiz,
Mustafa Kemal’in askerleriyiz.

Samsun’a giderken yanında vardık,

Bu büyük sevdayı yalnız çekemem,
Paylaşalım birazını alıver.
Terkedilip göz yaşları dökemem.
Ya al beni ya da bırak, salıver.

Özlemin acısı beni bitirir,

Kimi zaman dalar dalar giderim,
“Gel” olursun düşlerimde Karaman.
‘Tutun ellerimden anılar’ derim,
Yol olursun düşlerimde Karaman.

Gazalpa’da yüreğimi yıkarım,

Herşey sanki bir rüya, hiç farkı yok kâbustan,
Zalimliği çırçıplak görüyorum habire.
Olanlar akıl dışı, kopmuş mantıktan, ustan,
Ben kendimi kendimde arıyorum habire.

Kimisi Hitler gibi, seleksiyon yapıyor,

Katilin çözüldü elleri bugün,
Barışa inanan canlar gidiyor.
Gözyaşım ıslattı gülleri bugün,
Madımak yanmaya devam ediyor.

Behçet’i bir daha gördüm düşümde,