Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Köylü gardaş reyini vir diyonuz,
Viriyoz da ne geçiyor ele hı?
Hak yimeyiz gel hesap sor diyonuz,
Soruyoz da ne geçiyor ele hı?

Seçimlerde gavil gardaş oluyoz,

Hasreti vuslatla birlikte kardım,
Gönlümü yollara, kentlere sardım.
Ya sevdiğim geldi, ya da ben vardım,
Bana üç şehirden ibaret dünya,
Bir Ankara, bir Karaman, bir Konya.

Türk Ordusu hedef oldu densize,
Liboş liboş sırıtanlar saldırdı.
Yeter yahu! Ne diyeyim ben size,
Nazlı nazlı kırıtanlar saldırdı.

Dağda eşkiyayı görmezden gelip,

Utanmazlar gemi azıya aldı,
Sersem mayın gibi dolanır bunlar.
Bataklık savunmak bunlara kaldı,
Gönüllü çamura bulanır bunlar.

Bunlar, doğru yoldan sapar utanmaz,

Atatürk’ü sevmez, nefret edermiş,
Humeyni hayranı kızımız bizim.
Özgürlük yerine manda istermiş,
Bunları da gördü gözümüz bizim.

Tarihi bilmiyor fikir veriyor,

Mecnun'un sazından sevda dökülür,
Leyla diye diye telleri yanar.
Arzu'nun elemden boynu bükülür,
Kamber'in tomurcuk gülleri yanar.

Yusuf Züleyha'yı görür düş ile,

Kimi zaman dalar dalar giderim,
“Gel” olursun düşlerimde Karaman.
‘Tutun ellerimden anılar’ derim,
Yol olursun düşlerimde Karaman.

Gazalpa’da yüreğimi yıkarım,

Bu büyük sevdayı yalnız çekemem,
Paylaşalım birazını alıver.
Terkedilip göz yaşları dökemem.
Ya al beni ya da bırak, salıver.

Özlemin acısı beni bitirir,

Herşey sanki bir rüya, hiç farkı yok kâbustan,
Zalimliği çırçıplak görüyorum habire.
Olanlar akıl dışı, kopmuş mantıktan, ustan,
Ben kendimi kendimde arıyorum habire.

Kimisi Hitler gibi, seleksiyon yapıyor,

Katilin çözüldü elleri bugün,
Barışa inanan canlar gidiyor.
Gözyaşım ıslattı gülleri bugün,
Madımak yanmaya devam ediyor.

Behçet’i bir daha gördüm düşümde,