Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Atatürk’ü sevmez, nefret edermiş,
Humeyni hayranı kızımız bizim.
Özgürlük yerine manda istermiş,
Bunları da gördü gözümüz bizim.

Tarihi bilmiyor fikir veriyor,

Mecnun'un sazından sevda dökülür,
Leyla diye diye telleri yanar.
Arzu'nun elemden boynu bükülür,
Kamber'in tomurcuk gülleri yanar.

Yusuf Züleyha'yı görür düş ile,

Türk Ordusu hedef oldu densize,
Liboş liboş sırıtanlar saldırdı.
Yeter yahu! Ne diyeyim ben size,
Nazlı nazlı kırıtanlar saldırdı.

Dağda eşkiyayı görmezden gelip,

Katladılar yolsuzlukta hüneri,
Her kapıdan giriyorlar gizlice.
Hırsızlığa alet edip feneri,
İşlerini görüyorlar gizlice.

Soyguna, hortuma dini kaplayıp,

(Fark etmez)

Senin için kofsa sunduğum görüş,
Katılsan fark etmez, katılmasan da...
İsterim atılıp doğruya eriş,
Atılsan fark etmez, atılmasan da...

Hasreti vuslatla birlikte kardım,
Gönlümü yollara, kentlere sardım.
Ya sevdiğim geldi, ya da ben vardım,
Bana üç şehirden ibaret dünya,
Bir Ankara, bir Karaman, bir Konya.

Köylü gardaş reyini vir diyonuz,
Viriyoz da ne geçiyor ele hı?
Hak yimeyiz gel hesap sor diyonuz,
Soruyoz da ne geçiyor ele hı?

Seçimlerde gavil gardaş oluyoz,

Atatürk’ün ilkeleri hedefte,
Azarak saldıran önde gidiyor.
Eski değer yoktur imalı lafta,
Yazarak saldıran önde gidiyor.

Devir döneklerin, gün uğursuzun,

Bu devlet çok cömerttir, suçluyu da bağışlar,
Kova doldurmaya bak kesilmeden yağışlar.
Sen devleti soymazsan, devlet seni söğüşler,
Vergi kaçır, vurgun yap, sanma sakın laf gelir,
Sen suç işle çekinme, nasıl olsa af gelir.

Ortam cadı kazanı, kaynıyor fokur fokur,
Düzenbaz tezgâhında hergün tuzaklar dokur.
Cahiller meydanlarda ãlime meydan okur,
Palavra pek yakışır atmasını bilene,
Ağlanacak bu hale helal olsun gülene.