Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Utanmazlar gemi azıya aldı,
Sersem mayın gibi dolanır bunlar.
Bataklık savunmak bunlara kaldı,
Gönüllü çamura bulanır bunlar.

Bunlar, doğru yoldan sapar utanmaz,

Atatürk’ü sevmez, nefret edermiş,
Humeyni hayranı kızımız bizim.
Özgürlük yerine manda istermiş,
Bunları da gördü gözümüz bizim.

Tarihi bilmiyor fikir veriyor,

Mecnun'un sazından sevda dökülür,
Leyla diye diye telleri yanar.
Arzu'nun elemden boynu bükülür,
Kamber'in tomurcuk gülleri yanar.

Yusuf Züleyha'yı görür düş ile,

Türk Ordusu hedef oldu densize,
Liboş liboş sırıtanlar saldırdı.
Yeter yahu! Ne diyeyim ben size,
Nazlı nazlı kırıtanlar saldırdı.

Dağda eşkiyayı görmezden gelip,

Katladılar yolsuzlukta hüneri,
Her kapıdan giriyorlar gizlice.
Hırsızlığa alet edip feneri,
İşlerini görüyorlar gizlice.

Soyguna, hortuma dini kaplayıp,

(Fark etmez)

Senin için kofsa sunduğum görüş,
Katılsan fark etmez, katılmasan da...
İsterim atılıp doğruya eriş,
Atılsan fark etmez, atılmasan da...

Yanık sesi sustu Anadolu’nun,
Sazlar iniliyor, türküler ağlar.
Sonuna gelindi sevda yolunun,
Mühür gözlü güzel karalar bağlar.

Canana doymadan geldi ahire,

Çanakkale’de biz, Galiçya’da biz,
Mustafa Kemal’in askerleriyiz.
Kurtuluş Savaşı vermiş ülkeyiz,
Mustafa Kemal’in askerleriyiz.

Samsun’a giderken yanında vardık,

Yalnız çıkmıştım gurbete,
Özlem gözde tüte tüte.
Bundan sonra gitmez öte;
İki çocuk, bir de hanım,
Geliyorum Karaman’ım.

Canlanıyor çocukluğum gözümde,
Babamın sert duruşunu unutmam;
Suç işlesem bir şey yanar yüzümde,
Bana tokat vuruşunu unutmam.

Babam besmeleyle evden çıkardı,