Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Ahmet Taner Kışlalı bizim övüncümüzdü,
Ondan kalan anılar bağlılık gücümüzdü.
Bana da abi oldu Mahmut Tankut Kışlalı,
Ahmet Taner Kışlalı dinmeyen acımızdı.

Çok iyi yetişmişti, uzman bir mühendisti,

Onurlu bir kadındı halkına ışık verdi,
Karanlıkta ay gibi doğdu Mahsa Amini.
Özgürlük istiyordu zalimden zulüm gördü,
Yobazlar olmasaydı sağdı Mahsa Amini.

Gencecik bir yaştaydı ömrü kıyamet oldu,

Hakka hakkı sordu, hakkı aradı,
Hakkın kapısına varan Mahzuni.
Halk için söyledi Hakka yaradı,
Halkının yanında duran Mahzuni.

Aşk yarası aldı sıla terk etti,

İnsanın işine akıl ermiyor,
Zalimle birlikte yürüyor mazlum.
Bilgisi, görgüsü umut vermiyor,
Zulmü bir armağan görüyor mazlum.

Yoksulluk cennetin yolu sanıyor,

Aklı hurafeye kiraya vermiş,
Atatürk’e lanet okuyor meczup.
Muktedir yanına postunu sermiş,
Halk içine fitne sokuyor meczup.

Vatanı kurtaran düşmanı sanki,

Zamane adamı çok tuhaflaştı,
Bazen adamlıktan bıkıyor adam.
Kimi adam var ki haddini aştı,
Önüne gelene çakıyor adam.

Nüfuz kazanıyor partiye girip,

Namuslu gazeteci gerçekleri açıklar,
İster ki saklananlar medyada kayda geçsin.
Duyanların hayretten dudakları uçuklar,
Rüşvetle aklananlar medyada kayda geçsin.

Gümrükte, hastanede dönen dümenler vardır,

İradeni kullanmak neden zor gelir sana?
Muktedire uyarsın, tuhaf bir şey değil mi?
Ortak akıl kullanmak neden ar gelir sana?
Tek adama ayarsın, tuhaf bir şey değil mi?

Dün savaş istiyordun silahı kuşanmıştın,

Muhterem büyükler maruzatım var,
Susmaktan tıkandık şiştik vallahi.
Korkulan mezarlık olmuştur civar,
Islık mı çalsak ki şaştık vallahi.

Söze Ey! Deyip başlıyorsunuz,

Medya sanki bir cangıl, her yaratık var orda,
İnsanı taklit edip durur medya maymunu.
Kendi kıçı açıktır, görülüyor yukarda,
Aslanda kirli donu görür medya maymunu.

Verilen emirlerle kurda, kuşa söz eder,