Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

İnsanlığa düşman sokakta gezer,
Halkını caniden koruyan gitti.
Adalet yokluğu yürekler ezer,
Suçlunun evini arayan gitti.

Katiller kolluyor uygun anları,

Havuz medyasında yüzen sazanlar,
Bakınıp bakınıp öyle yazıyor.
Oltayı çekmesin diye kızanlar,
Sakınıp sakınıp öyle yazıyor.

Muktedir olanlar kızmasın diye,

Anne mi, baba mı, devlet mi suçlu?
Yoksulluk yüzünden yandı beş çocuk.
Böyle güçsüzlere ne yaptı güçlü?
Büyükler koruyor sandı beş çocuk.

Yaktı çocukları yoksulluk derdi,

Kumpas planlayanlar önce iftira atar,
Sonra medya içinden kiralık kalem tutar.
Alçaklığa tahammül zor gelir yiğitlere,
Onurunu canıyla korudu Ali Tatar.

Şerefli bir yarbaydı, vatanını severdi,

Bu günden görüyorum, yarının ışığını,
Aydınlık geleceğe bakıyor torunlarım.
Sevgiyle besliyorlar insanlık aşığını,
Sevgiyi yüreklere sokuyor torunlarım.

Savaşları sevmiyor, barışa hayran onlar,

Yar yitirmekten korkarım,
Bassa gitse dayanamam.
O giderse gider yarım,
Kesse gitse dayanamam.

Şair doğru söylemiş ‘yaşamak güzel’ diye,
Amacın yersiz olsa yaşamak güzel şey mi?
Özgürlük kalen yoksa niye yaşarsın niye?
Onurun sursuz olsa yaşamak güzel şey mi?

Zalime ağam paşam, mazluma höt demişsen.

Yaşlılık hesabı yapmış biriyim,
Sonunda defteri dürüyor yaşam.
Beyince, bedence şükür diriyim,
Umut yollarında sürüyor yaşam.

İyiyi, doğruyu, güzeli seçsen,

Atatürk'ü Seven Sportmenlere...

Borcumuz ödenmez sana hiç Paşam,
Ulusuna verdin yeni bir yaşam.
Sevginle doluyum, sevginle taşam;
Sevgimiz sel gibi gitmiyor boşa,

Allah’la aldatmadan gerçek dini öğretti,
Müslümanı yobazdan bilimle ayırt etti.
Karanlıkla savaştı, aydınlanma eriydi,
Bir mum gibi yanarak ışıkla göçüp gitti.

Hurafeyle savaşta her zaman siperdeydi,