Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Karamanlı bütün Beyler,
Fermanını Türkçe söyler.
Yunus başka yerde neyler?
Elbet doğduğu mekanda,
Yunus Emre Karaman’da.

Türkçenin bülbülü olarak dilde,
Yaşayıp durandır Yunus Emre’miz.
Bilgiler saçıyor çıktığı yolda,
Bilgedir, erendir Yunus Emre’miz.

Tanrı’ya duyduğu aşkı anlatır,

Yunus Emre devadır umutsuzluk derdine,
Umudun kırılmışsa Yunus’tan şiir oku.
İleriyi görürsün bakmaz isen ardına,
Gözlerin yorulmuşsa Yunus’tan şiir oku.

Dostların aramazsa, yalnızlık çekiyorsan,

Hakka gönül verenler zihinlerden silinmez,
Bilinçlere sindikçe Yunus Emre yaşıyor.
Sevgi yoksa yürekte Hak yolları bilinmez,
Aşk oduyla yandıkça Yunus Emre yaşıyor.

Sevenler çoğaldıkça aşkın gücü artıyor,

Yazmaya başlasam Mevlana diye,
Şaşırır şaşırır Yunus yazarım.
Söze Yunus gibi zengin kafiye,
Düşürür düşürür Yunus yazarım.

Türkçeye sevdalı düşüncem, dilim,

Yunus’a dil uzattın ağzından küfür çıktı,
Ermişlere karayı sürüyorsun ham sofu.
Selefi üslubunda sözün canımı sıktı,
Öfkelendirdin beni görüyorsun ham sofu.

Yunus sever Allah’ı, Kuran’la iman eder,

Yıllardır özümde Yunus yaşıyor,
Benim içimdeki bende O vardır,
Hücreme binlerce Yunus düşüyor,
Ruhumda O vardır, tende O vardır.

Aklımdan geçendir, ruha dolandır,

Yunus Emre gibi sevdim Çalabı,
İlahi aşklara düşmek isterim.
İnilerken gördüm dertli dolabı,
Alçaktan yükseğe taşmak isterim.

Yunus gibi suda yüzmek emelim,

Takke düştü kel göründü yurttaşlar,
Kemlenen kimlermiş görüyorsunuz.
Siz demli çay deyin izleme başlar,
DEM’lenen kimlermiş görüyorsunuz.

Terörist başına ‘sayın’ diyorlar,

Yusuf Ziya Gedikli gazete sevdalısı,
Basımevi eviydi, mürekkep de gıdası.
Bildiğini öğretmek en büyük tutkusuydu,
Kitabını yazmadan erken oldu vedası.

Hürriyet Gazetesi Ankara eminiydi,