Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

İnsanları azdırır, doğayı tahrip eder,
Kardeşi düşman eder, lanet olsun altına.
Olanlar kostaklanır, olmayanlar kin güder,
Yazık ki hoşa gider, lanet olsun altına.

Tarihte altın için ne kavgalar verildi,

Bu Kanal İstanbul sükse yaparsa,
Belki arşa kadar çıkar itibar.
Yandaş kıyısından arsa kaparsa,
Muktedire doğru akar itibar.

Böyle hayal aklı karıştırmasın,

Yunus'tan bu yana ozanları var,
Karaman sahipsiz değil çok şükür.
Gerçek tarihini yazanları var,
Karaman sahipsiz değil çok şükür.

Bilim insanları akıl veriyor,

Karamanlı kütüğü şaşırıp Konya yazdı,
Kafiye düşsün diye Niğde’yi Bor’u gezdi.
Olacağı önceden bir ermiş gibi sezdi;
O yüzden Karaman’a özlemleridir yağan,
Karaman’da yatıyor Bekir Sıtkı Erdoğan.

Acaba nereye saklandı kibir,
O yana bir bakın belki ordadır.
Toprağın altında yutmadan kabir,
Bu yana bir bakın belki ordadır.

Kibir kaybolmuştu en son vartada,

Memleketin birinde bir cahil öküz vardı,
Kasabın bıçağını iştah ile yalardı.
Ahırında beslenir görüşü, ufku dardı,
Önden yemi yedikçe ardından gaz salardı.

Kendinden başkasını düşünmek huyu yoktu,

Arabın dilinde cami bekçisi,
Türkçe muktedirin elçisi kayyım;
Seçilmiş olanın bir yedekçisi,
Yoz demokrasinin ölçüsü kayyım.

Sandığın dışında güç toplanırsa,

Emperyalizm kıskacında ülkemiz,
Gün geçtikçe viraneye dönüyor.
Kalkınmamız ne akılcı, ne temiz,
Kimi bunu gelişme var sanıyor.

Ormanları kese kese kel yaptık,

Kara günler peşpeşine geliyor,
Aydınlanma Bilgesi’ni yitirdik.
Karanlıklar, mumu tehdit biliyor,
En güçlü olanı yaktık bitirdik.

Düşünürdü, üzerine vardılar,

Yoksul ekmek yerken havyar yediysen,
Eğer her şey benim hakkım dediysen,
Masrafı kısmadan harcıyor isen;
Gereksiz gösteriş harcıdır israf,
Varsılın yoksula borcudur israf.