Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Kimi insanlar vardır toprağına sevdalı,
Örneğin, Talat Duru Karaman âşığıydı.
Yunus Emre tadında ürettiği her balı,
Dostlara ikram eden muhabbet kaşığıydı.

Yunus Emre yolunda yürüyen derviş idi,

Çalışarak büyüdü koskoca çınar oldu,
Karaman’a gölgesi yetiyor onun şimdi.
İşçiye, öğrenciye su veren pınar oldu,
Kaç yürekte sevgisi yatıyor onun şimdi.

'Camiye gitmek kolay, bu yüzden okul' dedi,

Mevlana’yı görmeye Karaman’dan gitmiştir,
Konya’da dergahına varıyor Yunus Emre.
İki söz söyleyerek bir imtihan etmiştir,
Enel Hak nedir, diye soruyor Yunus Emre.

Diyor ki Mevlana’ya; ‘Yunus diye göründüm,

Ben Tanrı’yı sevgi ile,
Anıyorum Yunus gibi.
Karaman’da geldim dile,
Onuyorum Yunus gibi.

Işık olup yağmak için,

Karaman’ın unuyla, Gödet Köyü suyuyla,
Besmeleyle karılır Karaman Mayalısı.
Becerikli kadının hamur seven huyuyla,
Kızgın saca serilir Karaman Mayalısı.

Mayalı ocakları taze ekmek kokuşur,

Yıllardır Karaman’dan uzakta yaşıyorum,
Ruhuma sindi hasret, özümdür memleketim.
Taşını, toprağını yürekte taşıyorum,
Kalbimin ağrısına çözümdür memleketim.

Adına leke gelse uzaktan koruyorum,

Karaman’dan uzakta başımda duman olur,
Düşünüp anlatırken gönlüm, dilim yanıktır.
Ne zaman yolculuğa uygun bir zaman olur,
Hacıbaba Dağı’na, Karadağ’a dönüktür.

Özlemim anılara, yeme, içmeye değil,

Atatürk’ün, Yunus’un, Mehmet Bey’in toprağı,
Türkçenin çınarları görünür Karaman’da.
Bu günlere gelmiştir kökü, dalı, yaprağı,
Tarihin değerleri korunur Karaman’da.

Hatuniye medrese, Aktekke derviş yeri,

Kemal Arabacı Karaman için,
Özveriyle koşan bir sevdalıdır.
Gözleriyle güler, sormayın niçin,
Karaman’la coşan bir sevdalıdır.

Karaman konulu her toplantıda,

Karamanoğlu soyu buralarda kök salmış,
Atatürk kökeni var, Karaman sevilmez mi?
Mehmet Bey, Yunus Emre diline bağlı kalmış,
Türkçe dil dökeni var, Karaman sevilmez mi?

Geçmişi araştıran, dağlarda gezeni var,