Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Bin dokuz yüz altmışlı yıllarda Karaman’da,
Cumhuriyet Bayramı görenler unutamaz;
Bayramın sevincini anımsar her zamanda,
Resmigeçit yolunda duranlar unutamaz.

Abdurrahman Erdal’la, Ali Ünlüer vardı,

Mehmet Beyin fermanı var,
Tellalları bağırıyor.
Türk dilinin bayramı var,
Yunus Emre çağırıyor.

Atatürk sevdi Türkçeyi,

Kazımkarabekir Kızılkuyu’da,
Gökkuşağı gibi lale tarlası.
Görücü bekliyor Nisan ayında,
Aşk ışığı gibi lale tarlası.

Karaman İlinde Atlas Firması,

Bizim mahalleden gittin gideli,
Garaman* gelişdi kesmik tütmüyor.
Etli ekmek gayri etli pideli,
Kimse sokaklarda çemen satmıyor.

Batırık, devramber aynı minvalde,

Karaman’da bu yıl şiir paylaştık,
Veremediğim dost affetsin beni.
Anılarla, şiirlerle söyleştik,
Göremediğim dost affetsin beni.

Memlekette bu yıl çok kısa kaldım,

Atatürk’ün ata yurdu Karaman,
Taşkale Köyünün soyu bizimdir.
Türkçenin ardında durdu Karaman,
Oğuz, Avşar, Kayı boyu bizimdir.

Türkçeyi çığırdık ezgi, narayla,

Çok yerde eskiye özlem duyulur,
Köhnemiş âdete uyan kaldı mı?
Nostalji sözüne herkes bayılır,
Diz büküp sinide yiyen kaldı mı?

Gördük Karaman’ın düştü arbesi*,

‘Etli Ekmek Kafa’ demeyin sakın,
Karaman sevdalı başımız bizim.
Besmele çekmeden yemeyin sakın,
Etli Ekmek kutsal aşımız bizim.

Manav, kasap, fırın durur yan yana,

Hayat bana doğru yolu,
Deneyimle tarif etti;
Yaşadıkça dolu dolu,
Cahil iken arif etti.

Karaman’da doğmak şanstı,

Nerde güvercin görsem Karaman gelir akla,
Düşlerimde uçuyor Karaman Güvercini.
Çocukluktan bilirim, evciller atar takla,
İyi insan seçiyor Karaman Güvercini.

Yaban güvercinini vuranları unutmam,