Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Arabın dilinde cami bekçisi,
Türkçe muktedirin elçisi kayyım;
Seçilmiş olanın bir yedekçisi,
Yoz demokrasinin ölçüsü kayyım.

Sandığın dışında güç toplanırsa,

Emperyalizm kıskacında ülkemiz,
Gün geçtikçe viraneye dönüyor.
Kalkınmamız ne akılcı, ne temiz,
Kimi bunu gelişme var sanıyor.

Ormanları kese kese kel yaptık,

Kara günler peşpeşine geliyor,
Aydınlanma Bilgesi’ni yitirdik.
Karanlıklar, mumu tehdit biliyor,
En güçlü olanı yaktık bitirdik.

Düşünürdü, üzerine vardılar,

Yoksul ekmek yerken havyar yediysen,
Eğer her şey benim hakkım dediysen,
Masrafı kısmadan harcıyor isen;
Gereksiz gösteriş harcıdır israf,
Varsılın yoksula borcudur israf.

Kutsal kitap israf haramdır derken,
Savurgan yaşamı seçmektir israf.
Yapılması gerek tasarruf varken,
Bol bol harcamaya geçmektir israf.

İşçiler çalışıp hak alamazken,

İstanbul yarışında demokrasi kazandı,
Halkın iradesine değer verenler önde.
Sevgi sözü edene halkın eli uzandı,
Barışı, kardeşliği öne sürenler önde.

Geçmişi temiz olan seçmene güven verdi,

Ormanlar hödüklerden tırsıyor günümüzde,
Tatillerde bunlardan her kötülük beklenir.
Ağaçlara ad yazar utanmaz önümüzde,
Bıçağıyla yeşilin üstüne çöreklenir.

Hödük piknik yaparsa ‘kıçıyla çam devirir’,

Orman düşmanları kundakçı oldu,
Ülkenin yemyeşil varı yanıyor.
Sahil boylarına piroman doldu,
Rantların ayarlı yeri yanıyor.

Her yerde yangın var bu nasıl işler?

Aydınlanma erleri birer birer gidiyor,
Sessizliğe bürünen Mümtaz Soysal da sıra.
Anayasa çiğnense kimler bir söz ediyor,
Kimler akıl verecek üstünde dura dura?

Çoğulcu demokrasi kahramanı susmuştu,

Haksız olan konuşup bizi ayrıştırıyor,
Haklı olan hesabı sormuyor ne yapmalı?
Düşmana alet olan yurdu karıştırıyor,
Halkım olan biteni görmüyor ne yapmalı?

Yaşamın renklerine tahammülsüz konuşur,