Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Yetmiş yıllık deneyimim var benim,
Görüle görüle sürsün insanlık.
İnsanlığın ölçüsüdür ter benim,
Yorula yorula sürsün insanlık.

Doğaya saygıyı öğrenmek gerek,

İnsanlardan nefret etmem,
Çalmayanı seviyorum.
Kimselere kinler gütmem,
Bölmeyeni seviyorum.

Üretsin, yapsın ayıpsız,

İnsanları seçerken bana bir hak verseler,
Ağlanacak hallere gülmeyeni seçerim.
İyileri tanırım onca kara sürseler,
Gün yüzüne çıkınca solmayanı seçerim.

Oyumu verdiğime hesap sormak ilkemdir,

İnsan olmak kolay mı, özünden pişmek gerek,
Erenler ocağına girilir Yunus gibi.
İyi, doğru, güzelin peşinden koşmak gerek,
Bu yolla insanlığa varılır Yunus gibi.

Eğer insan severse aşk alır ondan onu,

Hayvana güven veren insanlığı kanıtlar,
Güven duyan hayvanlar sevgi ile yanıtlar.
Hayvan bizim dostumuz, doğada ortağımız,
Sevgi varsa onlara yuva olur konutlar.

İnsana değer veren keskin gözleri vardır,

Allah’la aldatıp yalan dolanla,
Kandıra kandıra iş bitiren var.
Şeytani yöntemle, bin bir planla,
Döndüre döndüre iş bitiren var.

Ortaya sürüyor dinci kozunu,

Uzaktaki yakınım, göremediğim dosttu,
İsmail Haboğlu’ndan acı bir haber geldi.
Fırsat bulup yanına varamadığım dosttu,
Kendimi suçlu gördüm acısı yürek deldi,

Alanya’dan, Çorum’dan selamlar yolluyordu,

Ankara Üniversitesi mahzun,
İsmail Miser’i, seveni gitti.
Emekler vermişti çok uzun uzun,
Kurumun yürekten öveni gitti.

Halkla ilişkiler kuran biriydi,

Hakkı ile soyadıdır İnönü,
Kurtuluşta orda oldu İnönü.
Makûs talih yendi, geçilmez önü,
Kuruluşta önde geldi İnönü

Bayrağa kanını bulaştırandır,

Yoksul ekmek yerken havyar yediysen,
Eğer her şey benim hakkım dediysen,
Masrafı kısmadan harcıyor isen;
Gereksiz gösteriş harcıdır israf,
Varsılın yoksula borcudur israf.