Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Karaman’ın unuyla, Gödet Köyü suyuyla,
Besmeleyle karılır Karaman Mayalısı.
Becerikli kadının hamur seven huyuyla,
Kızgın saca serilir Karaman Mayalısı.

Mayalı ocakları taze ekmek kokuşur,

Yıllardır Karaman’dan uzakta yaşıyorum,
Ruhuma sindi hasret, özümdür memleketim.
Taşını, toprağını yürekte taşıyorum,
Kalbimin ağrısına çözümdür memleketim.

Adına leke gelse uzaktan koruyorum,

Karaman’dan uzakta başımda duman olur,
Düşünüp anlatırken gönlüm, dilim yanıktır.
Ne zaman yolculuğa uygun bir zaman olur,
Hacıbaba Dağı’na, Karadağ’a dönüktür.

Özlemim anılara, yeme, içmeye değil,

Atatürk’ün, Yunus’un, Mehmet Bey’in toprağı,
Türkçenin çınarları görünür Karaman’da.
Bu günlere gelmiştir kökü, dalı, yaprağı,
Tarihin değerleri korunur Karaman’da.

Hatuniye medrese, Aktekke derviş yeri,

Benim fikrim soruluyor,
Evet mi, hayır mı desem?
Hatta emir veriliyor,
Evet mi, hayır mı desem?

Anayasa yozlaşıyor,

Salgın hastalıklar aşıyla biter,
Aşıya karşıtlık neci kardeşim?
Korona belası dünden de beter,
Ölümler artıyor feci kardeşim.

Kimi küçük ihmal bozguna yetti,

Mizahı hayata geçirdi adam,
Karikatür gibi oldu inanın.
Muktedire selam uçurdu adam,
İşlerin yolunu buldu inanın.

Ayakkabı yalamayı önerdi,

Karizmatik ey büyükler,
Yazılmaz mı karizmanız?
Gönlünüzde büyük yükler,
Azalmaz mı karizmanız?

Hiç yenilmez sanılsanız,

Memleket sevgisi, özveri budur,
Eğitim, kültürde Karkev eli var.
Karaman aydınlık, ışık doludur,
Çeyrek asırlık bir Karkev yılı var.

Karamanname’si, bilgi saçıyor,

Okullu sanatçı, aydın insandı,
Eli kalem tutan, bilen, yazandı.
Tiyatro, sinema evreni oldu,
Sanatıyla haklı bir ün kazandı.

Yaşamı düzgündü, lekesi yoktu,