Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Mevlana’yı görmeye Karaman’dan gitmiştir,
Konya’da dergahına varıyor Yunus Emre.
İki söz söyleyerek bir imtihan etmiştir,
Enel Hak nedir, diye soruyor Yunus Emre.

Diyor ki Mevlana’ya; ‘Yunus diye göründüm,

Ben Tanrı’yı sevgi ile,
Anıyorum Yunus gibi.
Karaman’da geldim dile,
Onuyorum Yunus gibi.

Işık olup yağmak için,

Karaman’ın unuyla, Gödet Köyü suyuyla,
Besmeleyle karılır Karaman Mayalısı.
Becerikli kadının hamur seven huyuyla,
Kızgın saca serilir Karaman Mayalısı.

Mayalı ocakları taze ekmek kokuşur,

Yıllardır Karaman’dan uzakta yaşıyorum,
Ruhuma sindi hasret, özümdür memleketim.
Taşını, toprağını yürekte taşıyorum,
Kalbimin ağrısına çözümdür memleketim.

Adına leke gelse uzaktan koruyorum,

Karaman’dan uzakta başımda duman olur,
Düşünüp anlatırken gönlüm, dilim yanıktır.
Ne zaman yolculuğa uygun bir zaman olur,
Hacıbaba Dağı’na, Karadağ’a dönüktür.

Özlemim anılara, yeme, içmeye değil,

Atatürk’ün, Yunus’un, Mehmet Bey’in toprağı,
Türkçenin çınarları görünür Karaman’da.
Bu günlere gelmiştir kökü, dalı, yaprağı,
Tarihin değerleri korunur Karaman’da.

Hatuniye medrese, Aktekke derviş yeri,

Kemal Arabacı Karaman için,
Özveriyle koşan bir sevdalıdır.
Gözleriyle güler, sormayın niçin,
Karaman’la coşan bir sevdalıdır.

Karaman konulu her toplantıda,

Karamanoğlu soyu buralarda kök salmış,
Atatürk kökeni var, Karaman sevilmez mi?
Mehmet Bey, Yunus Emre diline bağlı kalmış,
Türkçe dil dökeni var, Karaman sevilmez mi?

Geçmişi araştıran, dağlarda gezeni var,

Karaman Taşkale bir hazinedir,
Manazan, İncesu mağarası var.
Tahıl ambarları bugün zindedir,
Tarihler boyunca hep durası var.

Manazan yüksekte tarih nakışlı,

Muhtar Mehmet Günay, Muazzez Yaşar,
Taşkale’de fuar açtı görelim.
Köylünün azmini görenler şaşar,
Karabuğday ekti biçti görelim.

Taşkale’ye hayat vermek isterler,