Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Karaman çocukları bayramı bayram bilir,
Ramazanda Kurbanda bayrama doyarlardı.
Mahallede toplanıp bayram yerine gelir,
Eğlenceye birlikte sevinçle uyarlardı.

Buğday pazarı idi süslenen bayram yeri,

Uçakla, sarayla, parayla değil,
İnsanlık yolunda yürür itibar.
Hiyerarşi ile sırayla değil,
Akılla en önde durur itibar.

Saltanat tahtına otursan boştur,

Umudum kadınlarda, zalime dur diyorlar,
Her koşulda hakkını arayan kadınlar var.
‘Biz varken yurda zarar vermeniz zor’ diyorlar,
Ülkemin doğasını koruyan kadınlar var.

Ormanı, dereleri peşkeş çektirmiyorlar,

Ankara’nın yardıma muhtaç olduğu anda,
Tüm yükleri sırtlandı, iyi ki Mansur geldi.
Dertlerin arşa kadar çıktığı bir zamanda,
Halkı için dertlendi, iyi ki Mansur geldi.

Pandemi döneminde ellerden tutan oldu,

Her gün şükür ederim iyi ki varsın diye,
Şansımın hayranıyım sen bana yarsın diye.
Yanına sığınmışım ışığın sarsın diye,
Ruhumu aydınlatan kutsal Nurumsun benim,
Bedenime can veren öbür yarımsın benim.

İyi insan olgun olur çiğ kalmaz,
Çünkü yüreğinde pişer iyilik.
İyilik yapana hiç doyum olmaz,
Herkese bir parça düşer iyilik.

Denize atarsan balık biliyor,

Dağlarında çiçekler açan İzmir sarsıldı,
Yıkılan binalarda ölenler aklımızda.
İnsanüstü gayretle yardıma çalışıldı,
Yaşayan bebekleri bulanlar aklımızda.

Apartman yazılmıştı tabuta tapularda,

Kurtuluş Savaşı yolunda biriz,
Mustafa Kemal’e uyanlardanız.
Kurtulmuş Türkiye, özgür İzmir’iz,
Sevinci yürekte duyanlardanız.

Sakarya, İnönü biliyor bizi,

Uruguay sevdi, dünya hayrandı,
Onurlu yaşadı José Mujica.
Yoksulu, güçsüzü hep kayırandı,
Gün gibi ışıdı José Mujica.

Ekip, yetiştiren, deren başkandı,

İnsanların hakkıdır insanlıkla övünmek,
İnsan nasıl doğardı kadınlar olmasaydı.
İnsanlık göstergesi sevgi duyup sevinmek,
Sevgi nere sığardı kadınlar olmasaydı.

İnsanlar acısına gözyaşı döken odur,