Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Kutsal kitap israf haramdır derken,
Savurgan yaşamı seçmektir israf.
Yapılması gerek tasarruf varken,
Bol bol harcamaya geçmektir israf.

İşçiler çalışıp hak alamazken,

İradeye kasıt yapıldı gördü,
Öfkeyle meydana çıktı İstanbul.
Adalet yolundan sapıldı gördü,
Hukuk meşalesi yaktı İstanbul.

İstanbullu kumpasları anladı,

Bizans olunca dününde,
Oyun kuruldu önünde;
Ramazan'ın ilk gününde,
İstanbul'u şeytan çarptı.

Allah'tan yedi şamarı,

İstanbul yarışında demokrasi kazandı,
Halkın iradesine değer verenler önde.
Sevgi sözü edene halkın eli uzandı,
Barışı, kardeşliği öne sürenler önde.

Geçmişi temiz olan seçmene güven verdi,

Halk düşmanı terör yine devrede,
Masum insanların kıydı canına.
İstiklal Caddesi gibi çevrede,
Annenin, çocuğun girdi kanına.

Emperyalist kulu, zalim uşağı,

Karac’oğlan Torosların yiğidi,
Aşkı şiirlere yazmış dolaşmış.
Mut’ta doğmuş gezgin bir Âşık idi,
Karaman, Konya’yı gezmiş dolaşmış.

Urum ile Şam’ı gören ozandır,

Karadağ Karaman’ın gözetleme kulesi,
Ahtım kaldı orada, zirveye çıkmak ahtım.
Orada düğümlenir tarihin silsilesi,
Araştırıp, çözerek ortaya dökmek ahtım.

Ateşi sönmüş ama, diri bugün ayakta,

Şubat ayı sonunda umutlarım yeşerir,
Karaman’da bu ayda havaya cemre düşer.
Köylerdeki hareket sevincimi taşırır,
Pınarbaşı’nda dolan kovaya cemre düşer.

Hacıbaba Dağında, Karadağ’ın başında,

Kollarını açmış bekler Karaman,
Gurbette yaşamak zor diyen gelsin.
İnsanı insana ekler Karaman,
Orda evim barkım var diyen gelsin.

Karaman’a gelsin tarih özleyen,

Adam kazansın diye planlar hazır gibi,
Tuzaklar kuruluyor bak inceden inceye.
Hırsına mahkum olan yetişir hızır gibi,
Olanlar görülüyor bak inceden inceye.

Yenilen pehlivanlar yeni güreş istiyor,