Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Gönlümün tutsağı olmuşum belli,
Gönüllü mahpusa giriyor gönlüm.
Gönülle yönümü bulmuşum belli,
Kendine uğraşlar arıyor gönlüm.

Haklıdan yanadır yalnız kalsa da,

Kendini açıkgöz sanan açgözlü,
Düğünü, sünneti ganimet bilir.
Utanma bilmeyen kösele yüzlü,
Rüşveti alenen şölenle alır.

Makamı, gücünü satışa koyar,

Anadolu kokmalı Görkemli Hatıralar,
Aydınlanma ışığı verenler anılmalı.
Anılar olgunlaşmış, gelmiş ise sıralar,
Özlemin sırasına girenler anılmalı.

Yazdığı, çizdiğiyle dünyaya ses verenler,

Yakındığın hayatı şaşarak yaşıyorsan,
Ben sana ne diyeyim olanı görmüyorsan.
Yanlışları seçerek vebali taşıyorsan,
Hakettiğin oluyor yalanı görmüyorsan.

Gerçekleri görenler ne güzel söylemişler,

Sevgiliye bakıp, gören,
Aşk arayan, bulan gözler.
Aşkla başa çorap ören,
Başı derde salan gözler.

Bakışarak dağılırlar,

Karamanlı Ozan Durmuş Çetinkol,
Güldiken’di, gülü yedi verendi.
Yeni açılmıştı aramızda yol,
Dostluk bahçemize yeni girendi.

Gülleri dikendi ürünü güldü,

Anne, baba oldu Gülizar Teyze,
Sevgileri eke eke yaşadı,
Evlat büyütmede örnekti bize,
Gözlerine baka baka yaşadı.

Gurbet elde anne nedir bildirdi,

Sanatın duayeni, toplumun ışığıydı,
Hayatını adayan tiyatro aşığıydı.
Gitti Gülriz Sururi, alkışlardan yoruldu,
Uyumak istediği huzurun beşiğiydi.

Eli kalem tutandı, roman, öyküler yazdı,

Gönüller ferah olsun, baskılar yıldırmasın,
Gülmek devrimci eylem, özenerek gülümse.
Kimseler gülenlere kaşını kaldırmasın,
Somurtkana aldırma bezenerek gülümse.

Nasreddin Hoca gibi kaynağımız var bizim,

Sen gülersen güneş doğar yüzünden,
Gülüver ki sabahlara ereyim;
Işıkları dost bakışlı gözünden,
Salıver ki geleceği göreyim.

Bir gülüşün bin elemi götürür,