Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Kimi acılar vardır sözcükler yetmez ona,
Gözlerden yaşları dökerek anlatırız.
Tanrı’ya ulaşınca sesimiz gitmez ona,
Yüreklerden duygular akarak anlatırız.

Manisa’nın evladı, başkandı Ferdi Zeyrek,

İrticanın hatibi kimlere dil uzatmış,
Şiir sanıp ortaya birçok herzeler atmış.
Şunu iyi bilsin ki, o karanlığa batmış,
Atatürk’ün subayı çevik bir paşa olur,
Şeriatçı gider de İran’a maşa olur.

Salgın hastalığa derman olur da,
Toplumda insanı gözletir maske.
Sağlık dünyasına ferman olur da,
İnsanda vicdanı izletir maske.

Doktor yalvarıyor yanıp, yakarıp,

Topluluk içinde gezen maskesiz,
Salyasını sala sala yürüyor.
Yaşlıyı, çocuğu üzen maskesiz,
Yaptığını bile bile yürüyor.

Çare maske koronalı dönemde,

Türk kültür tarihçisi, eserleri koruyor,
Geçmişi geleceğe taşıyor Mahir Polat.
Sağlığı düzgün değil, mahpuslarda eriyor,
Sanki kılıç üstünde yaşıyor Mahir Polat.

Herkes onu övüyor, yetkin bilim insanı,

'Bizim Köy'den bir güneş 'Karanlığı Zorladı',
Işığı aydınlattı 'Zulüm Makinesi'ni.
Mahmut Makal anlattı, köylerdeki feryadı,
Acımsı Anılarda duyduk köyün sesini.

Köylünün, emekçinin ses veren dili oldu,

Ahmet Taner Kışlalı bizim övüncümüzdü,
Ondan kalan anılar bağlılık gücümüzdü.
Bana da abi oldu Mahmut Tankut Kışlalı,
Ahmet Taner Kışlalı dinmeyen acımızdı.

Çok iyi yetişmişti, uzman bir mühendisti,

Onurlu bir kadındı halkına ışık verdi,
Karanlıkta ay gibi doğdu Mahsa Amini.
Özgürlük istiyordu zalimden zulüm gördü,
Yobazlar olmasaydı sağdı Mahsa Amini.

Gencecik bir yaştaydı ömrü kıyamet oldu,

Hakka hakkı sordu, hakkı aradı,
Hakkın kapısına varan Mahzuni.
Halk için söyledi Hakka yaradı,
Halkının yanında duran Mahzuni.

Aşk yarası aldı sıla terk etti,

Madımak Yangını sönmedi hâlâ,
Anılar anlatan, yazan yanıyor.
Yaşanan acılar dinmedi hâlâ,
Asaf Koçak gibi çizen yanıyor.

Unutmak mümkün mü Behçet Aysan’ı?