Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

‘Ben yoksam olmaz’ der, ortaya çıkıp,
O olmazsa, tufan olsa aldırmaz.
Ortamı ısıtır umudu yakıp,
Arkasında küller kalsa aldırmaz.

Egoist, düşmanın ağzına bakar,

Bana şair demeyin şiiri kullananım,
Toplumun dertlerini yazan derseniz olur.
Haksızlığı görürsem öfkeyle dillenenim,
Kötülere dizeyle kızan derseniz olur.

Derin şiir yazamam, imgeyle anlatamam,

Gezgin bir gazeteci, bir belgesel ustası,
Gerçekleri açıklar sözünde Dursun Özden.
Yazdığı eserlerde sevgi, saygı kıstası,
Devrimci bir ruh taşır özünde Dursun Özden.

Türk izini aradı dünya dört bucağında,

Şairdi, yazardı, düzgün insandı,
Sanatla kötülük düzelir sandı.
Bilim insanıydı Bedrettin Cömert,
Karanlığa ışık vererek yandı.

Gerçeği ararken eleştirendi,

İnsanı güzel çizdi, çirkine vermez aman,
Siyaseti çizgiyle yermişti zaman zaman;
Baki kalan dünyada, hoş seda ve resimmiş,
Güzel görseller kaldı, gitti Bedri Koraman.

Çizgiyle eleştirdi kimseyi kızdırmadı,

Eşitlik, özgürlük için çalıştı,
Gönüllü yoruldu Behice Boran.
Sosyal demokrasi böyle gelişti,
Emeğe sarıldı Behice Boran.

İşçi partisinde genel başkandı,

Özelleştirildi Tank Palet, Seka,
Milli olan düştü kurulan faka.
Beka diye diye çırpınıyoruz,
Sanki birileri yapıyor şaka.

İthalat yaparak atarız caka,

Bekir Coşkun basında parlayan bir ışıktı,
Aydınlatan gücünü kısmayı düşünmedi.
Atatürk’ün izinde özgürlüğe âşıktı,
Ondan başka bir ize basmayı düşünmedi.

İşinden olsa bile kalemini satmadı,

Bekir Coşkun ustanın her yazdığı okunur,
Bilince ışık verir, yüreklere dokunur.
Atatürk’ün izinden ayrılmadan yürüyor,
Ne geri adım atar, ne sözünü sakınır.

İşinden olsa bile kalemini satmadı,

Bekir Sıtkı Erdoğan’ı,
Ananlar arasındaydık.
Mezarında saygıları,
Sunanlar arasındaydık.

Karaman’da var dostları,