Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Türkmen beylerinin yerleşim yeri,
Dosta yakın, yada ırak Ermenek.
Karamanoğlu’ndan bugüne beri,
Türk’ün şanı için çırak Ermenek.

Gezenler burada kaleler görür,

Ermenek dağında yaşanan acı,
Gönüllere kazdı Ayşe Gökçe’yi,
Madende boğuldu başının tacı,
Yüreğinden üzdü Ayşe Gökçe’yi.

Camdan baktı oğlu gelecek diye,

Yoksulluk yakana yapıştığından,
Oğlun madenlerde boğulup gitti.
Hakkını sömüren kapıştığından,
Yuvanın düzeni dağılıp gitti.

Bir lokma, bir hırka idi istekler,

Ermenek’te Soma’da işçi hakkı yeniyor,
Emeği çalanlara ne denilir bilmem ki.
Zengin, yoksul olanı kendi gibi sanıyor,
Hakları silenlere ne denilir bilmem ki.

Kömür madenlerinde ömürler tükettiler,

Sinemada tanıdım ben sizi Büyük Usta,
Meddahça ilettiniz mesajı her hususta.
Erol Günaydın’sızdır şimdi tiyatro ama,
“İki Kalas Bir Heves” adınız yaşar usda.

Aldığınız rollerin hakkını vermiştiniz,

Kuramı iyi bilen, uygulayan insandı,
Bilimi kılavuzu görürdü Erol Mutlu.
Yaşamı her yönüyle sorgulayan insandı,
Savaşanın yanında dururdu Erol Mutlu.

İletişim dalında sözü olan insandı,

Dinleyerek konuşan, çocuk gibi gülendi,
İnsanın değerini sarraf gibi bilendi.
Ersin Onulduran’sız eksik kaldı Mülkiye,
Hocaların içinde en önlerde gelendi.

Konuşan kim olursa ilgiyle dinleyendi,

Yaşın yetmiş beş oldu, uzun ömür dilerim,
Elli yılı birlikte güzel geçti çok şükür.
Her geçen yılda böyle ben aşkımı bilerim,
Gönlüme güvenirim seni seçti çok şükür.

Senin eserin oldu kızımız oğlumuz da,

Siyasetin ayarı gizlice yapılıyor,
Namusluyu suçlayan bir kopuk bulunuyor.
Efelik yapan bile korkuya kapılıyor,
Yoldan çıkmaya uygun bir topuk bulunuyor.

Karakteri zayıflar dostları satıyorlar,

Gönlüm nefsime asi, aklım arabulucu,
Ben bu çelişki ile yıllardır tanışırım.
Yaşayıp öğrenmeye, bilince varır ucu,
Gönlüm akla uydukça insana dönüşürüm.

Tanrı’ya inanırım, doğaya da saygım var,