Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Alaylı gazeteci sonra okul bitirdi,
Basın-Yayın mezunu oldu Muammer Yaşar.
Basının her dalında en başlara oturdu,
Çalışma ödülünü aldı Muammer Yaşar.

Basın özgürlüğüne temiz imza koyandı,

Muazzez İlmiye Çığ, Cumhuriyet Çınarı,
Sonsuzluğa göçerek yüreklerde yer aldı.
Sümerler tarihinin Anadolu pınarı,
Işıkları içerek yüreklerde yer aldı.

Atatürk’ün kızıydı, bilimin ışığıydı,

Kafalar karışık, zihin bulanık,
Uyku tohumları ekti müfredat.
Bilmem ki niyetler neye ulanık,
Bir karanlık gibi çöktü müfredat.

Çağdaş medeniyet yarışı vardı,

Muharrem Ayını biz de yaşardık,
Aşuremiz vardı, pişimiz vardı.
Komşularımıza tepsi döşerdik,
Gönül almak gibi düşümüz vardı.

Akrabamız vardı Hüseyin, Ali,

Trol felaketi sardı medyayı,
Lağım suyu gibi akıyor Trol.
Çamurla sıvıyor güneşi, ayı,
Her yerde ortaya çıkıyor Trol.

Gazete, tivıtır, feyisbuk onda,

Küfrettiği adamın ellerine sarılmış,
Yüzüne bakıyorken yüzü hiç kızarmıyor;
Anlaşılan hırs ile ar damarı yarılmış,
Elini sıkıyorken yüzü hiç kızarmıyor.

Çobanlardan korkmazdı kurt gibi saldırırdı,

Korkmuyorum Üstadım İstiklali kazandık.
Umutlu şafaklarda yüzüyor Al Sancağım.
Erzurum üzerinden Edirne’ye uzandık,
Yurdumun dört yanını geziyor Al Sancağım.

Dökülen kanlarımız Yurduma helal oldu,

Mehmet Ali Kışlalı bir okuldu basında,
YANKI’sı çığır açtı dergiler dünyasında.
Gazeteci doğmuştu, hep öyle yaşamıştı,
Tüm ömrünü geçirdi haberler arasında.

Gazeteler yönetti, okullarda ders verdi,

Aktekke Camisi minaresinden,
Duyulan ezandan tanırım onu.
Yüreğe işleyen sala sesinden,
Ölene ağlıyor sanırım onu.

Mehmet Ali hoca Koçak’tı tamam,

Bindik bir alamete, yönümüz kıyamete,
Merakımız artıyor, dur bakalım n’olacak.
Razıyız melamete, çıksaydık selamete,
Kimileri yırtıyor, dur bakalım n’olacak.

Üretenler mahrumdur haklarını almıyor,