Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Eskiden Çingeneydi, hayatı mengeneydi;
Sonradan Roman oldu, hayatlar duman oldu.

Çekilen yoksulluktu, zulüm gören kulluktu;
Halleri yaman oldu, yardımlar uman oldu.

Türküler ulu ırmak, Ruhi Su gibi akar,
Dert vardır, özlem vardır, hep Anadolu kokar;
Karanlıkta ışıktır, umudu aydınlatır,
Bir çağlayan olur da, sabaha sahip çıkar.

Türküler pınar pınar Ruhi Su gibi coşar,

Adam satın almak için verilir,
Organize işin parası rüşvet.
Yasa dışı olan işler görülür,
Ahlâkı ezmenin kirası rüşvet.

İnsandan insana verileni var,

Sabahattin Ali oldu,
Geçmedi günler geçmedi.
Ne güldü ne çile doldu,
Geçmedi günler geçmedi.

Gizli gizli izlenirdi,

Yaban ellerinde bizden sesleri,
Duyuran Melodi oldu Ağdaşan.
Acıya döndürdü bizde hisleri,
Şafak iken gitti, soldu Ağdaşan.

Halkın dertlerini yazan kızıydı,

Ozana gücünü sazı vermeli,
Seda hemşehrisi Yunus olmalı;
Ya gönül gözüyle bakıp görmeli,
Ya da hemşehrisi Yunus olmalı.

Hasretken yürekte olmalı ağrı,

Duvar Gazetesinde karikatür çizendi,
Karaman ortamında gitarla müzik yaptı.
İyi, güzel, doğruyu yaratmaya özendi,
Doğru bildiği yoldan ne döndü, ne de saptı.

Sanat tarihçisidir eserden iyi anlar,

Görüşümüz farklıydı, ama iyi ozandı,
Doğru bildiklerini korkusuzca yazandı.
Arif Şirin adını Ozan Arif yaptırdı,
Hem öfkeye hedefti, hem sevgiyi kazandı.

Gerçekten bir ozandı, sazı ve sözü vardı,

Gönüller serinleten devrimci esen yeldir,
Halkının dertlerini yazandır Esen Aşçı.
Zalimlerin zulmünü sözüyle kesen yeldir,
Türkülerin diliyle kızandır Esen Aşçı.

Veysel’in Mahzuni’nin yolunu izleyendir.

Yüreği yanıyor Karaman’ımın
Taşkale âşığı ozanı gitti.
Acısı yazılmaz yanan canımın,
Dertleri en iyi yazanı gitti.

Atatürk sevgisi aşılayandı,