Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Çok yerde eskiye özlem duyulur,
Köhnemiş âdete uyan kaldı mı?
Nostalji sözüne herkes bayılır,
Diz büküp sinide yiyen kaldı mı?

Gördük Karaman’ın düştü arbesi*,

‘Etli Ekmek Kafa’ demeyin sakın,
Karaman sevdalı başımız bizim.
Besmele çekmeden yemeyin sakın,
Etli Ekmek kutsal aşımız bizim.

Manav, kasap, fırın durur yan yana,

Hayat bana doğru yolu,
Deneyimle tarif etti;
Yaşadıkça dolu dolu,
Cahil iken arif etti.

Karaman’da doğmak şanstı,

Nerde güvercin görsem Karaman gelir akla,
Düşlerimde uçuyor Karaman Güvercini.
Çocukluktan bilirim, evciller atar takla,
İyi insan seçiyor Karaman Güvercini.

Yaban güvercinini vuranları unutmam,

Karaman’da ben bir güzel görmüşüm,
Ak üzüm bitiren asmaya benzer.
Bir sallanır, bir sallanır görseniz,
Güzeller içinde yosmaya benzer.

Dudakları al al olmuş dövüşür,

Otuz altı yıl oldu Karaman il olalı,
Konya-Karaman dersen üzülür Karamanlı.
Çok asırlar geçmiştir tarihte yol alalı,
Aydınlar bilmez ise bozulur Karamanlı.

Onlarca fabrikası, tanınmış markası var,

Karaman depremlerde çok iyi sınav verdi,
Depremzede kalbine oturdu Karamanlı.
Felaket yerlerini kendi toprağı gördü,
Neyi var neyi yoksa götürdü Karamanlı.

Ticaret Odası’nda ‘kurtarma gücü’ kurdu,

Dikkat çeker kimi şeyler,
Bildiğimiz şeyler bunlar.
İnsan lüksü nider, neyler,
Aldığımız şeyler bunlar.

Biri yerken biri bakar,

Tanrı’nın selamını Özgür’ce veririm ben,
Halkı kulu, kölesi bilene selam vermem.
Selamı dostluk için girişim görürüm ben,
Mazlumların düşmanı olana selam vermem.

Adaletsiz düzende hiç tarafsız kalamam,

Utanmazlık modadır, ikiyüzlü insanlar,
Yüzünün bir yanıyla gülenler utanmıyor.
Durum yürek yakıyor, bunu görenler anlar,
Ağlanacak halleri bilenler utanmıyor.

Namuslu namussuzu gözlerinden tanıyor,