Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Emperyalist ülkeler tuzağına düşürdü,
Müslüman Müslümanı öldürüyor kim suçlu?
Zalimler gemisini Kaf dağından aşırdı,
Mazlumlar birbirine saldırıyor kim suçlu?

Ortadoğu kan gölü, aldırmaz sultan dölü,

Beynindeki karanlık veba geceleridir,
Mikrobu özgür gezer güneşe, aya inat.
Havlusuna kusulan pislik heceleridir,
Pamuğu çok kirlidir sabuna, suya inat.

Bilinmeyen adamdan çalınan kalesi var,

Mevsim meyvesi diye portakal, mandalina,
Yaftalar asılıyor gövdesine dalına.
Seralarda yetişen hıyara toz konmuyor,
İnsan bakıp kızarır domatesin haline.
*
Bilinmeyen bir meyve ejder oldu nitekim,

İnsan değil bu toplumda,
Yeri var ki korkun ondan.
Korunurum korktuğumda,
Biri var ki korkun ondan.

İyiye cephe alıyor,

Karanlık tezgâhları kuranlar iş başında,
Işığı söndürmenin yolunu biliyorlar.
Kurbanları oluyor kadınlar genç yaşında,
Beyni yıkanmış katil arayıp buluyorlar.

Halkımız düşünmeli, neden yapılır terör,

Kurulacak yarına kadın eli değmeli,
Bugünden çalışmaya girsin kız çocukları.
Liyakatli kadına herkes boyun eğmeli,
Adalet olduğunu görsün kız çocukları.

Erkekle eşit olsun, her zaman bahtı gülsün,

Samsun’dan yola çıkan kurtuluş askerleri,
Kızılca Gün içinde Ankara’ya girdiler.
Seymenler buyur etti, Dikmen’deydi yerleri,
‘Ant olsun paşam’ deyip destek sözü verdiler.

Kurtuluşun yolları Ankara’ya çıkmıştı,

Güçlüye sırtını yaslamış isen,
Güçsüze, masuma saldırmak kolay.
Güçlüyse kovayı kapına asan,
Kamunun malına daldırmak kolay.

Size muhalifi para susturur,

Komşuyla dost olmak her işin başı,
Komşun yoksa yalnız kalırsın bir gün.
Komşunun camına atarsan taşı,
Kendi pencerende bulursun bir gün.

Komşunun malına göz dikme sakın,

Ortadoğu mazlum, demokrasi yok,
Despotlar elinde kalmaya tutsak.
Dost olanı azdır, düşmanları çok,
Emperyalist kulu olmaya tutsak.

Dinciler köreltmiş sinirlerini,