Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Hakkı çiğneyerek korku salsanız,
Hakları savunan görüş susmuyor.
Halkı aldatarak yetki alsanız,
Halktan yana olan duruş susmuyor.

Yalanlara yalan katmak yetmiyor,

Zorunluluk yok ise savaş bir cinayettir,
Dünya güvenli olur barıştan yana olsak.
Sevgi, dostluk, kardeşlik ne güzel inayettir,
Barışı ilke bilen görüşten yana olsak.

İnsanlar eşit olsa savaş çanı çalmazdı,

Yunus Emre gibiyim, yanar içim göynür öz,
Gök ekinken zamansız derildi Başak’ımız.
Kadriye’nin Yalçın’ın yüreğini yaktı köz,
Amansız hastalıkla vuruldu Başak’ımız.

Güzel kentler düşleyen başarılı mimardı,

Kayserilioğlu’dur, Karaman evladıdır,
Memleket onsun diye fikir ekti Baha Bey.
Aydınlanma denince akla gelen adıdır,
Nerde karanlık görse ışık yaktı Baha Bey.

Hak, hukuk, adaleti savunan bir insandı,

Atatürk’ün gençleri faşizme uyamadı,
Karşısında duranlar baharı zehir etti.
DenizYusufHüseyin bahara doyamadı,
Darağacı kuranlar baharı zehir etti.

Ülkesine sevdalı bilgi dolu gençlerdi,

Bahçıvan heykeltıraş dahi Yusuf Çamalan,
Doğaçlama yontuyor taşları vura vura.
Sanki özü Hitit’ten, Asur, Sümer’den kalan,
Gittikçe gelişiyor mayası dura dura.

Çekiciyle severek taşlara ruh veriyor,

Kentimin insanını, toprağını, suyunu,
Taşını sevenlere selam olsun azizim.
Bana güzel görünür Karaman’ın koyunu,
Başını sevenlere selam olsun azizim.

Mehmet Bey, Yunus Emre, Atatürk hemşerimiz,

Okurken gülmeyi ondan öğrendim,
Adını duyanı güldürdü Aziz.
Yaktığı ışığa tanığım kendim,
Karanlığı sözle deldirdi Aziz.

Herkese seslendi yok benlik, senlik,

Senin zamanında böyle gün yoktu,
Bayramda elini öperdim baba.
Namuslu insandın, gözün çok toktu,
Hayran olur sana tapardım baba.

Yemedin yedirdin çoluk çocuğa,

Tutam ot deveyi yardan uçurur,
Az tamah çok ziyan getirir, derdi.
Tepişen eşekler damı göçürür,
İnek mayısına* oturur, derdi.

Çalışkan at yemi kendi artırır,