Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Örs çekiçten daha fazla dayanır,
Çekici zalimce vuran yanılır.
Örs kendi sesini duyar uyanır,
Örsü vurdumduymaz gören yanılır.

Bak tarihe sonu gelmez zulüm yok,

Söyle bize Bartın, söyle Amasra,
Böyle kaza yakışır mı bu asra?
Grizu önlemi yetersiz ise,
Madeni cehennem yapıyor esra*.

Daha fazla çıksın istenir kömür,

Çocuğu büyüten ana kucağı,
Kıvamda pişiren baba ocağı.
Kucaklar, ocaklar nimettir bize,
Onlarla tanırız köşe bucağı.

Anadan alırız ilk besinleri,

İçinde yaşadığım toplumun sesi odur,
Halkımla anlaştığım sözümdür ana dilim.
Yaşadığım ortamda insan nefesi odur,
İnsanlığa katılan özümdür ana dilim.

Daha okul görmeden aileden aldığım,

Muhammed’in, Ali’nin gönlümde yeri yoksa,
Saz çalsam, semah dönsem iyi insan olamam.
Çevremdeki canlının bendeki hakkı çoksa,
Hüseyin’e hep yansam iyi insan olamam.

Dedemin adı Ali, amcamın Ali Rıza,

Ali’yi sevenlerin şavkı vurdu zamana,
Zaman neyi bilirdi Alevi olmasaydı.
Anadolu bağrında sevgi girdi zamana,
Zaman küskün kalırdı Alevi olmasaydı.

Türklüğün sesi çıktı, ozan türkü söyledi,

Aleviye defol diyen,
İnsan mısın bil bakalım?
Cahil cahil haltlar yiyen,
Yazdığını sil bakalım.

Bölmek için ateş attın,

Sevgili öğrencim, sevgili dostum,
Güzel günler görmek için yaşadın.
Gerçek değerini vermektir kastım,
Doğru haber vermek için yaşadın.

Devlet malı çalanları yazdın hep,

Ali İsmail Korkmaz zulümden kaçıyordu,
Karanlık sokaklarda zalimler pusu kurdu.
Tertemiz yüreğinden sevgiler geçiyordu,
Amacı korumaktı kin duyanlardan yurdu.

Eskişehir içinde yolunu çevirdiler,

Gazeteci doğandı, öyle de yaşayandı,
Halkının dertlerini yazandı Ali Sirmen.
Mesleğin onuruyla okuruna dayandı,
Halkının sevgisini kazandı Ali Sirmen.

Zindanlara atıldı, baskılarla susmadı,