Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Adalet erkekçe korku salıyor,
Dişi olan korksun bu Adalet’ten.
Dik durana karşı önlem alıyor,
Kişi olan korksun bu Adalet’ten.

Eğer laf atarsan toplanır yakan,

Adaletle yürüyen hakkını alır bir gün,
Karşısına zalimce duranlar utanmalı.
Halk haklıyı, haksızı anlayıp bilir bir gün,
Ulusu sürü gibi görenler utanmalı.

Kalmalı yurdumuzda adalet mülke temel,

Adalet özlemi vardı insanda,
Hakka tapan, gönül veren yürüdü.
Yüreğim burkuldu gördüğüm anda,
Görmeyen yürüdü, gören yürüdü.

Ankara’dan çıktı karar verenler,

Gövdende taşırsan temiz bir yürek,
Hak için yürürken yolun açılır.
Yorgunluğa derman yoldaşlar gerek,
Dostlara sarılan kolun açılır.

Ruhun Atatürk’ten alsın esini,

Turnusol kâğıdıdır 'Adalet Yürüyüşü',
Kahraman belli oldu, çıkarcı belli oldu.
Zulme isyan olunca yiğidin hayal, düşü,
Fedakâr belli oldu, tüm kârcı belli oldu.

Rengini belli etti tatlısu demokratı,

Adileşme yarışı finale yaklaşıyor,
Yalancının rekoru kırmasına az kaldı.
Katiller hep pusuda sabırla bekleşiyor,
Mazlumu arkasından vurmasına az kaldı.

Soyguncu, tezgâhını maharetle gizliyor,

Hırsızın, uğursuzun korkulu rüyasıydı,
Atatürk polisinin çalışkanı, hasıydı.
Adil Serdar Saçan’dı, korkusuz bir yiğitti,
Organize suçların deşifre ustasıydı.

Ergenekon suçlusu olmuştu tertiplerle,

Mehmet Beyin ülkesinde,
Yunus Emre’nin kentinde,
Türk Dilinin Başkentinde;
Dükkan adı Türk olmalı,
Karaman’a yakışmalı.

Emperyalist elinde oyuncak oldu ülke,
Hoyrat hoyrat oynandı bozuldu Afganistan.
Cehalete gömüldü çaresiz kaldı ülke,
Uygarlık bağlarından çözüldü Afganistan.

Kadınlara değeri vermeyen bir ülkeydi,

Sınıf arkadaşım, sınıf başkanım,
Her zaman liderdi Ali Ünüvar.
Acı haber geldi çok yandı canım,
Böyle mi giderdi Ali Ünüvar.

Basından, yayından sözü açardık,