Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Erenler Ereni Şeyh Edebali,
Karaman kökenli ermiş kişidir,
Osman Gazi için aldı vebali,
Devlet temelini örmüş kişidir.

Karaman’da yaptı ilk tahsilini,

Karaman evimizde kurbansız yıl olmazdı,
Kimi koyun kesildi kimi de karakeçi.
Rahmetli babam benim ele bıçak almazdı,
Tavuk bile kesmeye dayanmıyordu içi.

Geniş bir bahçe vardı, kurbanlar beslenirdi,

Parklarda, bahçelerde kokusu mest ediyor,
Türül türül tütüyor Karaman Lavantası.
Yolların üzerinde insanı dost ediyor,
Her yerlerde bitiyor Karaman Lavantası.

Nevdet Ortauğurlu özenip bahçe kurmuş,

Ali’yi sevenlerin şavkı vurdu zamana,
Zaman neyi bilirdi Alevi olmasaydı.
Anadolu bağrında sevgi girdi zamana,
Zaman küskün kalırdı Alevi olmasaydı.

Türklüğün sesi çıktı, ozan türkü söyledi,

Sevgili öğrencim, sevgili dostum,
Güzel günler görmek için yaşadın.
Gerçek değerini vermektir kastım,
Doğru haber vermek için yaşadın.

Devlet malı çalanları yazdın hep,

Ali İsmail Korkmaz zulümden kaçıyordu,
Karanlık sokaklarda zalimler pusu kurdu.
Tertemiz yüreğinden sevgiler geçiyordu,
Amacı korumaktı kin duyanlardan yurdu.

Eskişehir içinde yolunu çevirdiler,

Gazeteci doğandı, öyle de yaşayandı,
Halkının dertlerini yazandı Ali Sirmen.
Mesleğin onuruyla okuruna dayandı,
Halkının sevgisini kazandı Ali Sirmen.

Zindanlara atıldı, baskılarla susmadı,

Sınıf arkadaşım, sınıf başkanım,
Her zaman liderdi Ali Ünüvar.
Acı haber geldi çok yandı canım,
Böyle mi giderdi Ali Ünüvar.

Basından, yayından sözü açardık,

Basında, siyasette ulu bir çınar idi,
Cumhuriyet aşkıyla coşan bir pınar idi.
Her karanlık ortamda mum gibi yanar idi,
Doldurulmaz bir boşluk bıraktı Altan Öymen,

Tam bir devlet adamı, özgür basın eriydi,

Bu altın başları belaya sokar,
Çok şükür girmedi benim kanıma.
Ne kolye, bilezik, ne küpe takar,
Teşekkür borçluyum bizim hanıma.

Bir zamanlar yüzük diye takardım,