Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Arabaşı içmeyen Karamanlı olur mu?
Siniyi, tası görüp şaşıran mahcup olur.
Her kaşığı sallayan adabını bilir mi?
Hamurunu çorbaya düşüren mahcup olur.

Hamuru kıvamında tutturmak marifettir.

‘Arapça değil mi uydur deyiver’,
‘Kimseler anlamaz’ derdi eskiler.
Bilim insanıysan dersi iyi ver,
Türkçeyi eziyor yapay küsküler.

Ne Arapça kutsal, ne Arap kutsal,

Gitti Arif Erkin Güzelbeyoğlu,
Halkının gönlünü sarmıştı kolu.
Müzisyen, oyuncu, mimar yaşadı,
Uzun yaşamı hep sanatla dolu.

Ödün vermez baba, dede göründü,

Görmesem de severim
Canımdadır arkadaş.
Bilmese de överim,
Şanımdadır arkadaş.

Ne dernekte, fırkamda,

Çocukluk arkadaşı akıldan kolay çıkmaz,
Anı defteri falan tutmaya gerek yoktur.
Okul arkadaşını unutsan olay çıkmaz,
Fikirler ayrı ise itmeye gerek yoktur.

Gençlik arkadaşlığı hiç hafife alınmaz,

Parti beğenmiyor seçmenin hası,
Demokrasi dersen basmaz kafası.
Karar vermek olmuş en büyük yası;
Bahane ararken yutuyor hapı,
Armudun sapı var, üzümün çöpü.

Aşık Veysel deyince toprak gelir aklıma,
Mevsimleri anlatır, yaza hayran olmuşum.
Yeşil yârim demiştir, yaprak gelir aklıma,
Görmeden anlattığı kıza hayran olmuşum

Yârden gelen kokuyu getiren yeli sevmiş,

Aşk olunca eksik biter,
Aşkınızı tazeleyin,
İnsanlığa sevgi yeter,
Aşkınızı tazeleyin.

Gençseniz, ihtiyarsanız,

Aşk şiiri yazarken kalemim oyun eder,
Toplumun dertlerini yazmaya başlıyorum.
Kalemime uymasam belki de hoşa gider,
Lakin aşkla bağımı çözmeye başlıyorum.

Yârime diyeceğim her güzel söz aklımda,

Aşk şiiri yazarken sözcüklerden korkarım,
Sevgiye tam kafiye düşürsem eksik kalır.
Yanlış anlaşılmaktan çekinirim, ürkerim,
Karacoğlan’dan dize aşırsam eksik kalır.

Yunus Emre değilim aşk şarabı içemem,