Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Yaşın yetmiş beş oldu, uzun ömür dilerim,
Elli yılı birlikte güzel geçti çok şükür.
Her geçen yılda böyle ben aşkımı bilerim,
Gönlüme güvenirim seni seçti çok şükür.

Senin eserin oldu kızımız oğlumuz da,

Siyasetin ayarı gizlice yapılıyor,
Namusluyu suçlayan bir kopuk bulunuyor.
Efelik yapan bile korkuya kapılıyor,
Yoldan çıkmaya uygun bir topuk bulunuyor.

Karakteri zayıflar dostları satıyorlar,

Gönlüm nefsime asi, aklım arabulucu,
Ben bu çelişki ile yıllardır tanışırım.
Yaşayıp öğrenmeye, bilince varır ucu,
Gönlüm akla uydukça insana dönüşürüm.

Tanrı’ya inanırım, doğaya da saygım var,

Gönlümün tutsağı olmuşum belli,
Gönüllü mahpusa giriyor gönlüm.
Gönülle yönümü bulmuşum belli,
Kendine uğraşlar arıyor gönlüm.

Haklıdan yanadır yalnız kalsa da,

Kendini açıkgöz sanan açgözlü,
Düğünü, sünneti ganimet bilir.
Utanma bilmeyen kösele yüzlü,
Rüşveti alenen şölenle alır.

Makamı, gücünü satışa koyar,

Anadolu kokmalı Görkemli Hatıralar,
Aydınlanma ışığı verenler anılmalı.
Anılar olgunlaşmış, gelmiş ise sıralar,
Özlemin sırasına girenler anılmalı.

Yazdığı, çizdiğiyle dünyaya ses verenler,

Yakındığın hayatı şaşarak yaşıyorsan,
Ben sana ne diyeyim olanı görmüyorsan.
Yanlışları seçerek vebali taşıyorsan,
Hakettiğin oluyor yalanı görmüyorsan.

Gerçekleri görenler ne güzel söylemişler,

Gezinin gençleri gerici değil,
Bilimle donanmış çağlıdır Onlar.
Bağlandığı yerde durucu değil,
Özgürlük aşkına bağlıdır Onlar.

Geziye katılan sürtük değildir,

Beynin uyuşmasın içkiyle, hapla,
Uyuşmak gençliğe hiç yakışmıyor.
Onurlu insan ol kendini topla,
Uyuşmak gençliğe hiç yakışmıyor.

Suçlara yöneltir uyuşturucu,

Ankaralı kahve gözlü bir kızın,
Karaman’da hasretini çekerdim.
Vuslatın zamanı uzun mu uzun,
Günleri ayları sayıp dökerdim.

Sanırdım ki Karadağ’da o vardır,