Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Tiyatro hayatın canlı resmidir,
Kendi benliğini tanırsın orda;
İyinin kötünün temsil ismidir,
Adın söyleniyor sanırsın orda.

Üç boyut görünen sözün yeridir,

Toplumsal yapımız soru yumağı,
Bilenler mi çoktur, bilmeyenler mi?
Kimler yanıt için yorar dimağı,
Yılanlar mı çoktur, yılmayanlar mı?

Kamu mallarında var mıdır talan?

Toplumsal çürüme var ise eğer,
İnsan insanlıktan bıkmış demektir.
Güçlü hukukundan zalimlik yağar,
Adalet sistemi çökmüş demektir.

Hırsız, cani, zalim güç kazanmıştır,

Toplumsal yapımızda çocuklar korunmuyor,
Sokaklar çiçekleri soldurmaya başladı.
Büyükler hatalardan utanıp erinmiyor,
Çocuklar çocukları öldürmeye başladı.

Bıçakla gezen çocuk, çocuğu bıçakladı,

Toplumsal yozlaşma sardı toplumu,
Hergün biri kötü yola düşüyor.
Varsıl pisliğini örtüyor kumu,
Yoksulun yaptığı dile düşüyor.

Dertlerin urları değildir selim,

Vatan toprağına değer biçilmez,
Verilen emekle tartılır toprak.
Canlardan geçilir, yurttan geçilmez,
Şehit kanlarıyla kurtulur toprak.

Doğaya can veren tozdur, topraktır,

Toroslar Yiğidi, Türkü Babası,
Ezgiler yakıyor Musa Eroğlu.
Kültüre katkıdır bütün çabası,
Emekler döküyor Musa Eroğlu.

Kimi coşan yürek, kimi yastadır,

Hayattan ders aldı bunca yıl deden,
Yüzünde ağaran tüye saygı duy.
Çok öğüt almıştır nasihat eden,
Bir bildiği vardır diye saygı duy.

Umudum sendedir sevgili torun,

Güzel günler sana gelmez bekleme,
Sen ona azimle yürüyeceksin.
Umudu görürsen koş, emekleme,
Saklandığı yerde arayacaksın.

Sevmişsen kavuşmak emelin olsun,

Korona virüs gelir,
Belki seni de bulur.
Akıllı önlem alır;
İnsanlar olmalı sak,
Sen kendine iyi bak.