Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Uygarlık nerede, insanlık nerde?
Esirleri asıyorlar zalimler.
Emperyalist hükmü yürüyen yerde,
Mazlumları kesiyorlar zalimler.

Emperyalistlerin depreşti huyu,

Siyasetin ayarı gizlice yapılıyor,
Namusluyu suçlayan bir kopuk bulunuyor.
Efelik yapan bile korkuya kapılıyor,
Yoldan çıkmaya uygun bir topuk bulunuyor.

Karakteri zayıflar dostları satıyorlar,

Gezinin gençleri gerici değil,
Bilimle donanmış çağlıdır Onlar.
Bağlandığı yerde durucu değil,
Özgürlük aşkına bağlıdır Onlar.

Geziye katılan sürtük değildir,

Beynin uyuşmasın içkiyle, hapla,
Uyuşmak gençliğe hiç yakışmıyor.
Onurlu insan ol kendini topla,
Uyuşmak gençliğe hiç yakışmıyor.

Suçlara yöneltir uyuşturucu,

Ankaralı kahve gözlü bir kızın,
Karaman’da hasretini çekerdim.
Vuslatın zamanı uzun mu uzun,
Günleri ayları sayıp dökerdim.

Sanırdım ki Karadağ’da o vardır,

Atatürk izinde onurlu gençlik,
Onları yolundan döndüremezsin.
Beyinde, yürekte ateşli dinçlik,
Elinde meşale söndüremezsin.

Onlar delikanlı, başı dik olur,

Sahneye ışık veren bir yıldız daha kaydı,
Nazım Hikmet yanına yürüdü Genco Erkal.
‘Yaşamak güzel’ dedi, yaşamı kutsal saydı,
Toplumu aydınlatan nur idi Genco Erkal.

Politik tiyatroda düzeni eleştirdi,

Adın gazeteci, kimliğin dönek,
Uy süfli kurala gereğini yap.
Bandığın yal tası, sen korkak sinek,
Onuru parala gereğini yap.

Muktedir emrine kapıyı açtın,

Okullarda, meydanlarda,
Azalmasın gençlerimiz.
Sevin coşkulu anlarda,
Bozulmasın gençlerimiz.

Atatürk’ten beslensinler,

Atatürk güvendi siz de güvenin,
Bu ülkenin gençlerine kıymayın.
Yanında olmayın gence sövenin,
Yobazları makbul insan saymayın.

Tarikat yurdunda yanıyor gençler,