Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Atatürk izinde onurlu gençlik,
Onları yolundan döndüremezsin.
Beyinde, yürekte ateşli dinçlik,
Elinde meşale söndüremezsin.

Onlar delikanlı, başı dik olur,

Sahneye ışık veren bir yıldız daha kaydı,
Nazım Hikmet yanına yürüdü Genco Erkal.
‘Yaşamak güzel’ dedi, yaşamı kutsal saydı,
Toplumu aydınlatan nur idi Genco Erkal.

Politik tiyatroda düzeni eleştirdi,

Adın gazeteci, kimliğin dönek,
Uy süfli kurala gereğini yap.
Bandığın yal tası, sen korkak sinek,
Onuru parala gereğini yap.

Muktedir emrine kapıyı açtın,

Sevgiliye bakıp, gören,
Aşk arayan, bulan gözler.
Aşkla başa çorap ören,
Başı derde salan gözler.

Bakışarak dağılırlar,

Karamanlı Ozan Durmuş Çetinkol,
Güldiken’di, gülü yedi verendi.
Yeni açılmıştı aramızda yol,
Dostluk bahçemize yeni girendi.

Gülleri dikendi ürünü güldü,

Sanatın duayeni, toplumun ışığıydı,
Hayatını adayan tiyatro aşığıydı.
Gitti Gülriz Sururi, alkışlardan yoruldu,
Uyumak istediği huzurun beşiğiydi.

Eli kalem tutandı, roman, öyküler yazdı,

Gönüller ferah olsun, baskılar yıldırmasın,
Gülmek devrimci eylem, özenerek gülümse.
Kimseler gülenlere kaşını kaldırmasın,
Somurtkana aldırma bezenerek gülümse.

Nasreddin Hoca gibi kaynağımız var bizim,

Sen gülersen güneş doğar yüzünden,
Gülüver ki sabahlara ereyim;
Işıkları dost bakışlı gözünden,
Salıver ki geleceği göreyim.

Bir gülüşün bin elemi götürür,

Günaydın insanlık, günaydın doğa,
Dosta hatır soranlara günaydın.
Yaktığı ışıkla yaşanan çağa,
Damgasını vuranlara günaydın.

Geceye ay doğsun, gün aydın olsun,

Felaket anında küskünlük olmaz,
Biz toplum olarak barışmalıyız.
Bu dünya fanidir kimseye kalmaz,
Derde çare için görüşmeliyiz.

Devlet her koluyla el ele versin,