Nevzat Dağlı Şiirleri - Şair Nevzat Dağlı

Anne, baba oldu Gülizar Teyze,
Sevgileri eke eke yaşadı,
Evlat büyütmede örnekti bize,
Gözlerine baka baka yaşadı.

Gurbet elde anne nedir bildirdi,

Sanatın duayeni, toplumun ışığıydı,
Hayatını adayan tiyatro aşığıydı.
Gitti Gülriz Sururi, alkışlardan yoruldu,
Uyumak istediği huzurun beşiğiydi.

Eli kalem tutandı, roman, öyküler yazdı,

Gezinin gençleri gerici değil,
Bilimle donanmış çağlıdır Onlar.
Bağlandığı yerde durucu değil,
Özgürlük aşkına bağlıdır Onlar.

Geziye katılan sürtük değildir,

Beynin uyuşmasın içkiyle, hapla,
Uyuşmak gençliğe hiç yakışmıyor.
Onurlu insan ol kendini topla,
Uyuşmak gençliğe hiç yakışmıyor.

Suçlara yöneltir uyuşturucu,

Ankaralı kahve gözlü bir kızın,
Karaman’da hasretini çekerdim.
Vuslatın zamanı uzun mu uzun,
Günleri ayları sayıp dökerdim.

Sanırdım ki Karadağ’da o vardır,

Atatürk izinde onurlu gençlik,
Onları yolundan döndüremezsin.
Beyinde, yürekte ateşli dinçlik,
Elinde meşale söndüremezsin.

Onlar delikanlı, başı dik olur,

Sahneye ışık veren bir yıldız daha kaydı,
Nazım Hikmet yanına yürüdü Genco Erkal.
‘Yaşamak güzel’ dedi, yaşamı kutsal saydı,
Toplumu aydınlatan nur idi Genco Erkal.

Politik tiyatroda düzeni eleştirdi,

Adın gazeteci, kimliğin dönek,
Uy süfli kurala gereğini yap.
Bandığın yal tası, sen korkak sinek,
Onuru parala gereğini yap.

Muktedir emrine kapıyı açtın,

Enflasyon aldı yürüdü,
Dün bir olan üç oldu vah!
Maaş kar gibi eridi,
İşçi, memur aç oldu vah!

Çalışan boşa terlendi,

Kitabın ortasından okudum olanları,
Yoksulları yazmamış ekonomi kitabı.
Babalar gibi satmış Ata’dan kalanları,
İstifini bozmamış ekonomi kitabı.

Zalimler zenginleşmiş, mazlumlar yoksullaşmış,